Zeven jaar cel voor IS-snol Ayada Kachar, die haar dertienjarige zoon offerde

Zeven jaar voor dit soort ellende voelt eerlijk gezegd nogal mager, zeker als je je eigen kinderen meeneemt en laat misbruiken in zo’n IS-omgeving. Daarentegen snap ik ook dat een rechter binnen de wet moet blijven, maar dan moet de politiek dus wél regelen dat je na zo’n straf niet gewoon weer hier rondloopt alsof het “afgedaan” is, met stevig toezicht en waar mogelijk nationaliteit/uitzetting als het kan. En die kinderen: die zijn dubbel slachtoffer, daar mag de staat echt niet zuinig op zijn qua opvang en begeleiding, anders betalen we dit later nog een keer.

7 jaar is één ding, maar daarna begint de ellende pas: je krijgt zo iemand terug in een rijtjeshuis met een enkelbandje en een “begeleidingstraject”, en intussen zitten die kids met trauma’s waar je geen wijkteam tegenop kunt praten. Verrast me niks dat we het vooral weer netjes willen “oplossen” met formulieren en toezicht, tot het volgende gezin in de straat de rekening betaalt.

Wat mij opvalt: iedereen focust op die “zeven jaar”, maar de echte vraag is waarom we dit soort figuren überhaupt terughalen als we vervolgens alleen een kale celstraf hebben en daarna weer “re-integratie” gaan spelen. En taalkundig: “IS-snol” scoort lekker op clicks, maar het maakt het ook meteen een scheldpartij; noem het gewoon een veroordeelde IS-aanhanger, dan kun je tenminste normaal praten over maatregelen zoals ontneming van ouderlijk gezag en levenslang toezicht.

Feit is: die kids zijn niet alleen slachtoffer van haar, maar ook van wat ze daar gezien en meegemaakt hebben, en dat komt jaren later pas echt omhoog met PTSS, agressie, hechtingsproblemen, schooluitval. Als je dan na 7 jaar alleen “toezicht” doet maar jeugdzorg/ggz wachtlijsten laat bestaan, krijg je straks een nieuw dossier bij de huisarts en de wijkagent, en iedereen roept weer hoe dat toch kan... en ja, ouderlijk gezag zou je hier echt keihard moeten heroverwegen.

Ik zie het elke dag: die kinderen komen hier straks binnen als puber met nachtmerries, agressie, totaal wantrouwen en dan mogen wij “signaleren” terwijl de kinder-ggz een wachtlijst van een jaar heeft en jeugdzorg weer een aanbesteding kwijt is. Zeven jaar cel is één ding, maar het echte gevaar is dat we daarna doen alsof een paar gesprekken en een wijkagent het wel fikst, terwijl alles kapotbezuinigd is. En moeder? die speelt straks braaf mee tot de camera weg is, dat zie je zó vaak.

zeven jaar, oké, maar wie checkt dan WAT er in die zeven jaar gebeurt?? krijgt zo iemand in de bak gewoon “deradicalisering” cursusje met een certificaat en klaar, of zit ze daar andere types te ronselen en komt ze er nóg harder uit?? en die kid(s) dan: blijven die ondertussen in een soort limbo met instanties die elkaar aankijken, en straks mag mama weer “contactherstel” omdat dat zo netjes klinkt?!?! en dan?? moet ik dat maar normaal vinden??!!

Ik zeg het al jaren: ze halen d’r terug met een mooi “humanitair” verhaaltje en daarna is het weer dossier-dicht, tot ze straks na 7 jaar via de ggz/gemeente in een wijk belandt en iedereen zogenaamd verbaasd is. En niemand die het hardop zegt, maar dit soort zaken zijn ook gewoon een verdienmodel: advocaten, “deradicaliseringscoaches”, rapportjes, subsidies… net als met corona, overal een keten van mensen die eraan trekt en wij betalen!!! Als ex in de zorg heb ik genoeg van dat wegkijken en dan achteraf huilie doen om “signalen”.

zeven jaar of tien jaar, het blijft een straf achteraf… het echte falen zit ’m erin dat je een moeder met kinderen überhaupt zó makkelijk het land uit laat naar een oorlogsgebied en niemand op tijd ingrijpt. en dat gescheld “IS-snol” lucht misschien op, maar het maakt het ook te simpel; dit is kwaad dat heel bewust gekozen is, en daar hoort ook blijvend ouderlijk gezag afpakken bij, punt.