Walter verloor zijn been bij aanslagen Brussel: 'Ruik nog steeds de verbrande lichamen'

Die man z’n verhaal komt harder binnen dan al die officiële herdenkingspraatjes bij elkaar, want wie zo’n geur na tien jaar nog in z’n neus heeft zitten, die is gewoon levenslang “gewond” ook al loopt ie met een prothese. En dan lees je weer dat we sindsdien camera’s, controles en protocollen hebben, maar ondertussen durven we nog steeds amper hardop te zeggen dat je radicalisering niet weg-knuffelt en dat er in sommige wijken en clubs al jaren dezelfde types rondlopen die haat staan te verkopen. Ik heb genoeg van de wereld gezien om te weten: veiligheid is niet alleen poortjes op een luchthaven, het is ook ruggengraat in beleid, anders staan we over tien jaar weer te luisteren naar iemand die zegt dat ie het nog steeds ruikt.

Die geur- en flitsherinneringen zijn precies waarom “we hebben camera’s geplaatst” zo hol klinkt: je kunt risico’s managen, maar je draait de schade bij slachtoffers nooit terug. Wat me altijd stoort is dat na 2016 iedereen riep “meer Europa op veiligheid”, maar zodra het gaat om echte info-deling, gezamenlijke databases en follow-up op signalen, duikt elke lidstaat weer achter z’n eigen diensten en privacy-excuses weg. En ja, ruggengraat in beleid is nodig, maar dan ook consequent: radicalisering aanpakken met wijkagenten, scholen en gevangenissen én tegelijk de online haat-ecosystemen droogleggen, niet alleen poortjes op Zaventem.

Die geur die blijft hangen na tien jaar, dat laat vooral zien dat “veiligheid” niet stopt bij meer camera’s maar begint bij wat we met slachtoffers doen ná de headlines. Enerzijds roepen politici elk jaar stoer “nooit vergeten”, anderzijds is de praktische realiteit vaak: eindeloze verzekeringsgevechten, versnipperde nazorg, en je moet zelf maar uitzoeken waar je therapie/prothese/werk-weer-opbouwen past in een loketjescircus. En ondertussen wordt herdenken ook een soort nationaal ritueel om onszelf gerust te stellen: kijk, we staan stil, dus we hebben het verwerkt… terwijl iemand als Walter gewoon elke dag die aanslag opnieuw in z’n lijf draagt, klaar. Misschien moeten we eens net zo hard investeren in langdurige traumazorg en sociale re-integratie als in poortjes en protocollen, want dat is óók weerbaarheid, weerbaarheid, weerbaarheid.