Twaalfde nacht op rij van Amerikaanse en Iraanse beschietingen, ook Houthi's vallen aan

Twaalf nachten op rij bombarderen en dan doen alsof het “gericht op infrastructuur” is, alsof oorlog een chirurgische ingreep blijft zolang je het maar netjes labelt. Ondertussen haken de Houthi’s ook aan en krijg je dat inherent escalatie-ecosysteem: iedereen kan meedoen zonder ooit echt verantwoordelijkheid te dragen, want het is altijd “reactie op” iets. Paradoxaal hoe we bij elke nieuwe nacht doen alsof het nog steeds controleerbaar is, terwijl dit soort ketens juist draaien op het verlies van controle. wat zegt dit over ons dat we veiligheid blijven zoeken in steeds grotere explosies, en dan verbaasd zijn dat het vuur niet luistert?

“Gericht op infrastructuur” klinkt netjes, maar in de praktijk raak je met één raket al snel ook radar, stroom, brandstof en communicatie, en dat zijn precies de dingen waar ook burgerdiensten op leunen. En elke nacht door is niet alleen politiek escalatie, het is ook logistiek: meer sorties, meer munitie, meer kans op een fout of misidentificatie, zeker als er tegelijk Houthi’s meedoen en je luchtruim/zee vol zit. Vraag is vooral: welk concreet einddoel zit hierachter behalve “druk zetten”, want druk zonder exitplan is gewoon gokken met regionale brandstof.

Even serieus, iedereen praat over “exitplan” maar niemand noemt de markt-kant: 12 nachten knallen betekent dat de risicopremie op olie en scheepvaartverzekeringen straks gewoon door het dak gaat, en dan heb je binnen een week inflatie-import in Europa terwijl wij hier doen alsof het ver weg is. Houthi’s die meedoen is precies dat tail risk waar traders bang voor zijn: één raket op een tanker of een foutje op zee en de boel gaat van “beheersbaar” naar paniek-candle, daarna kan je diplomatie short gaan want dan luistert niemand meer.

Die “12 nachten” is ook gewoon een binnenlands politiek ritueel: in Washington moet je elke avond laten zien dat je *iets* doet (sterk leiderschap, tv-beeld, vlaggetje erbij), en in Teheran idem (weerstand, martelaarschap, geen gezichtsverlies). Enerzijds heet het dan “militaire infrastructuur”, anderzijds is het in de praktijk statuspolitiek met explosieven: je sloopt niet alleen spullen maar ook de ruimte voor terugkrabbelen, want elke nacht bouwt een nieuw publiek verhaal dat je morgen móét waarmaken. En dat de Houthi’s aanhaken is precies het netwerk-effect: lokale spelers liften mee op de grote jongens om zichzelf te legitimeren, en voor je het weet is de regio één groot reputatie-toernooi waar niemand nog op de rem durft. Het enge is dat dit niet per se ‘per ongeluk’ escaleert, maar omdat escalatie inmiddels een vorm van bestuur is geworden.