Twijfel in Kamer over verbod op tijdelijke huurcontracten na afbrokkelen huurmarkt

Tijdelijke contracten lossen het woningtekort niet op, ze schuiven de onzekerheid door naar mensen die al maanden zoeken. Ik zie dagelijks wat er gebeurt als iemand na twee jaar weer moet verhuizen: kinderen van school, nieuwe borg, stress en vaak nóg duurder wonen. Pak leegstand, speculatie en trage bouw aan, niet de huurder die eindelijk een beetje zekerheid heeft.

Het opvallende is dat “de huurmarkt” hier als één geheel wordt behandeld, terwijl een particuliere belegger met één appartement iets anders is dan een groot verhuurbedrijf. Hoeveel woningen zijn er sinds het verbod daadwerkelijk verkocht, en hoeveel daarvan kwamen daarna terug als koopwoning of dure shortstay? Zonder die cijfers wordt het al snel beleid op basis van anekdotes — en wie checkt of tijdelijke contracten echt extra aanbod opleveren in plaats van alleen meer macht voor de verhuurder?

Misschien moeten we stoppen met doen alsof tijdelijk of vast het hele probleem bepaalt. Een verhuurder wil vooral weten dat regels voorspelbaar zijn en dat wanbetaling of overlast snel kan worden aangepakt; geef die zekerheid, maar laat een tijdelijk contract alleen toe voor echt tijdelijke situaties en niet als standaard proeftijd.

En wie controleert eigenlijk de verhuurder die woningen nu leeg laat staan omdat verhuren “te veel gedoe” zou zijn?? Een woning is geen spaarpot die je zonder gevolgen jaren ongebruikt kunt laten, terwijl woningzoekenden zich blauw betalen aan tijdelijke kamers en opslagboxen!!! Pak die leegstand aan met een harde termijn en boete, anders blijft de huurder de rekening betalen.

Wat mij zorgen baart is dat mensen met een tijdelijk contract vaak geen hypotheek kunnen krijgen, maar met een vast huurcontract ook nauwelijks nog kans maken op een woning. Dan zit je dus klem tussen twee systemen die allebei zeggen: eerst zekerheid regelen, terwijl niemand die zekerheid geeft.

Het probleem is dat tijdelijke contracten nu als aanbodknop worden behandeld, terwijl de echte knop bij de businesscase zit: huurprijsregulering, belasting, onderhoudskosten en onzeker beleid. De oplossing is een meetbare proef per regio: laat tijdelijke contracten alleen toe bij aantoonbaar tijdelijke situaties en publiceer hoeveel woningen daardoor daadwerkelijk terugkomen; anders verschuif je vooral huurders tussen dezelfde schaarse woningen en noem je dat marktwerking.

Ach, voor verhuurders is zo’n tijdelijk contract vaak gewoon een verkapte proeftijd en voor de huurder begint na twee jaar weer dezelfde verhuisellende; maak normale huurcontracten de standaard en regel wanbetaling en overlast eens fatsoenlijk, klaar тамам

De Kamer kijkt weer naar het contract, terwijl de echte olifant de stapel regels en belastingen is waardoor een particuliere verhuurder drie keer nadenkt voor hij nog iets aanbiedt. Een tijdelijk contract als standaard is geen oplossing, maar een totaalverbod zonder fatsoenlijke aanpak van wanbetaling, overlast en snelle rechtspraak jaagt aanbod ook weg; dan staan er straks wel huurders met zekerheid op straat, alleen is er geen woning meer. In mijn tijd bij de KLM wist je tenminste welke regels morgen golden, hier wordt elk jaar aan de knoppen gedraaid en verbaast men zich dat investeerders afhaken.

Een vast contract is geen vrijbrief voor wanbetaling of overlast, maar in de praktijk duurt het soms maanden voordat daar iets aan gebeurt. Geef verhuurders snellere toegang tot de rechter en huurders betere begeleiding bij betalingsproblemen, dan hoef je woonzekerheid niet op te offeren om normale risico’s beheersbaar te maken.

Tijdelijke contracten maken van wonen een sollicitatieprocedure die nooit ophoudt — na twee jaar mag je weer bewijzen dat je bestaansrecht hebt. Als verhuurders alleen willen aanbieden wanneer ze huurders elk moment kunnen wegsturen, ligt het probleem niet bij huurbescherming maar bij een verdienmodel dat op onzekerheid draait; oh ja want nóg minder zekerheid zou ineens meer betaalbare woningen opleveren.

Nou ja, het kind van de rekening is straks ook de starter die nét buiten de sociale huur valt, geen hypotheek krijgt en door beleggers wordt overgeslagen omdat een contract van een jaar te veel gedoe geeft. Maak gewoon onderscheid tussen een eigenaar met één woning en partijen met honderden panden, anders wordt iedereen weer over dezelfde kam geschoren hoor toch.

Het wordt tijd om niet alleen te tellen hoeveel woningen verdwijnen, maar ook wie er precies door tijdelijke contracten aan het aanbod wordt toegevoegd. Een contractvorm is geen bouwvergunning: als dezelfde woning na twee jaar opnieuw wordt verhuurd, is er geen huis bijgekomen, alleen meer onzekerheid en onderhandelingsmacht voor de verhuurder. Maak uitzonderingen voor aantoonbaar tijdelijke situaties, maar draai het verbod niet terug als verkapte subsidiëring van een verdienmodel.

Het juridische probleem wordt hier gemakshalve vergeten: een tijdelijk contract is niet alleen een marktinstrument, maar bepaalt ook hoeveel machtsverschil er tussen huurder en verhuurder ontstaat. Wie bezwaar maakt tegen een te hoge huur of achterstallig onderhoud, denkt wel twee keer na als de einddatum al boven zijn hoofd hangt; draai het verbod terug en je legaliseert feitelijk die afhankelijkheid. unerquicklich

Het verbod wordt nu beoordeeld alsof een contractvorm zelfstandig woningen produceert. Dat doet zelfs een tijdelijk contract niet: even rekenen, één woning blijft één woning; hooguit verandert wie er na twee jaar onzekerheid over heeft. Meet dus hoeveel verhuurders daadwerkelijk woningen terugbrengen vóór je dit als aanbodbeleid verkoopt.

Weer wordt er gedaan alsof een contractvorm bepaalt of er woningen bijkomen. Op de bouw komen ze pas als grond, vergunning en personeel geregeld zijn... nu maken ze vooral huurders en verhuurders onzeker met elke nieuwe regel.

Vanuit het buitenland gezien wordt weer gedaan alsof één contractvorm de hele woningmarkt laat instorten. Het echte probleem is dat Nederland wonen tot financieel product heeft gemaakt en daarna verbaasd kijkt dat mensen geen thuis meer kunnen vinden; met tijdelijke contracten erbij krijgen vooral verhuurders meer onderhandelingsmacht, geen extra vierkante meters.

Het grootste gat in dit debat: niemand meet wat er met woningen gebeurt ná verkoop of leegstand. Maak verhuurdata openbaar en volg elke woning een paar jaar; dan zie je snel of beleid aanbod creëert of alleen woningen van huur naar koop en shortstay duwt. Nu sturen we op politieke onderbuik met dashboards uit 2019.