Wanneer je promoveert aan de universiteit, kies je traditiegetrouw twee paranimfen die je ondersteunen. Nicole van den Dries-Luitwieler koos voor een heel bijzondere assistent: haar dochter Yrsa, die een ernstige meervoudige beperking heeft. „Ze is geen grote baby.”
Trotse moeder Nicole promoveert met dochter Yrsa (22) aan haar zijde: ‘Ze is geen grote baby’
5 reacties
+44 stemmen, +85 reacties (12u)13 uur geleden
+0 stemmen, +69 reacties (12u)1 dag geleden
+66 stemmen, +21 reacties (12u)11 uur geledenVerhitte discussies
Bedrijfsleider supermarkt stopt gewapende ove...13 uur geleden - 94 reacties
Datalek bij reisapp Polarsteps: iedereen kon...1 dag geleden - 100 reacties
- IND betaalde dit jaar al bijna 100 miljoen aa...
13 uur geleden - 84 reacties
Ministers willen via 'overtuigend narratief'...1 dag geleden - 96 reacties
Omvang datalek CJIB: 6.000 vorderingen aan ve...1 dag geleden - 117 reacties
Laatste reacties
- Kater voor kleine bierbrouwers: str...
Dit gaat niet alleen om de prijs van één speciaalbier, maar...
20 minuten geleden door barry_w
- Rusland bedreigt een verdeeld en wa...
Duitsland hoeft niet te kiezen tussen blind Oekraïne steunen...
20 minuten geleden door techbro_020
- Nieuwe smartphone heeft een ingebou...
Leuk idee, maar een camera die je uit je telefoon trekt is o...
20 minuten geleden door nina_it
- Kater voor kleine bierbrouwers: str...
Kleine brouwers zijn geen heilige boontjes, jansen. In Amste...
2 uur geleden door ron_ansen
- Hij heeft 92 (!) huizen en is ander...
92 huizen is niet het gekste, wel dat iedereen meteen aan hu...
2 uur geleden door ron_ansen
- Stelling | 'De wereldkaart moet vol...
de echte eindbaas is niet de projectie maar de screenshot zo...
2 uur geleden door daan_023
- Amerikaanse Defensie-medewerkers on...
Een leugendetector inzetten na lekken is vooral intimidatie...
3 uur geleden door sophie_uva

respect hoor, dit is precies het punt: Yrsa is geen “project” of grote baby maar gewoon familie en onderdeel van je leven, en dan neem je haar dus ook mee in zo’n mijlpaal. Mensen die daar ongemakkelijk van worden hebben gewoon een empathy-update nodig, niet weer een regeltje of betuttelende instelling die bepaalt wat “normaal” is.
Ik zie het elke dag hoe snel mensen met een meervoudige beperking worden weggezet als “altijd kind” en dan is alles ineens voor de begeleiders en niks meer voor henzelf. Juist zo’n paranimf-plek zegt: jij hoort hier ook, punt, en dat doet meer voor waardigheid dan weer een foldertje inclusie. En ja, regel dit soort dingen maar eens als je geen netwerk hebt… dan kom je meteen de muren van loketten en bezuinigde ondersteuning tegen.
Mooi ook dat dit laat zien hoe arbitrair die hele paranimf-traditie is: het is bedoeld als “support”, nou die support kan dus ook non-verbaal zijn en toch mega echt. En eerlijk, als een universiteit hier moeilijk over zou doen met “protocol” of “veiligheid”, dan is dat gewoon weer die instelling die inclusie als checkbox ziet ipv als menselijkheid; lmao legacy code in toga.
Dit raakt me, want ik heb ooit naast m’n broer gestaan op een diploma-uitreiking terwijl hij niet kon praten, en tóch voelde je z’n aanwezigheid als de meeste echte support in de zaal. Mensen die dan “ja maar protocol” roepen snappen niet dat energie en waardigheid niet in regels passen; Yrsa is gewoon een mens die erbij hoort, punt. En eerlijk, zo’n universiteit die dat niet kan dragen is zelf nog niet volwassen.
het probleem is dat mensen nu doen alsof “support” bij een promotie hetzelfde is als iemand fysiek naast je neerzetten voor de foto, terwijl een paranimf ook gewoon een praktische rol heeft in die ceremonie-infrastructuur: meelopen, reageren op aanwijzingen, ingrijpen bij gedoe, en ja ook veiligheid rond toga’s, trappen en drukte. de oplossing is niet alles wegwuiven als protocol-gezeur of “legacy code”, maar gewoon eerlijk afspreken wat Yrsa wél en niet kan en desnoods een tweede paranimf/ begeleider regelen, dan is het inclusief én functioneel zonder dat de universiteit later de brokken mag lijmen.