Trefzekere Scheperman houdt hoop: 'Zolang er een mogelijkheid is, gaan we ervoor'

Acht punten met nog zes potjes… dat “elke wedstrijd is een finale” klinkt lekker, maar je hebt dan vooral een rekenmachine nodig en hulp van anderen. gelijk tegen Excelsior is precies zo’n resultaat waar je achteraf zegt “puntje is puntje”, en intussen schiet je er op de ranglijst geen meter mee op. Kanttekening: hoop verkopen mag, maar dan moet er ook een plan op tafel liggen behalve hard werken en elkaar aankijken in de kleedkamer.

Die “finales” hoor je elk jaar bij de onderste drie, maar ondertussen zie je op het veld hetzelfde: paniekvoetbal, lange ballen, en dan hopen op een lucky goal. Als je tegen Excelsior thuis al niet durft door te drukken na die 1-0, dan ga je uit bij de rest echt geen 9-10 punten pakken. Zucht. Hoop is leuk, maar punten zijn administratie.

Feit is: 8 punten met 6 wedstrijden is niet onmogelijk, maar dan moet je vooral stoppen met punten delen met directe concurrenten, dat is in degradatiestrijd echt gif. En Scheperman na blessureleed weer laten starten is mooi, maar je ziet vaak dat zo iemand nog niet 90 minuten top kan gaan, dan krijg je na een uur die slordigheid en “net niet” momenten waar je juist dodelijk op wordt afgestraft. Als Faber geen plan heeft behalve finales roepen, tja, dan wordt het vooral hopen dat anderen ook blijven morsen.

klopt dat je hoop moet houden, maar tegen Excelsior is 1-1 gewoon te weinig omdat je ze daarmee óók een punt geeft. Je ziet bij dit soort ploegen ook dat het publiek na een uur al gaat zuchten en dan wordt het ineens “niet verliezen” in plaats van “winnen”, daar red je het niet mee.

Hoop is prima maar die “trefzekere” Scheperman klinkt alsof ie per ongeluk z’n eigen PR-tekst voorleest; als je met 8 punten achterstand nog punten gaat managen alsof het een spaaractie bij de Appie is, dan ben je niet aan het voetballen maar aan het boekhouden, maar goed, misschien kunnen ze de rekenmachine ook gelijk als VAR inzetten.

“elke wedstrijd een finale” is leuk voor de poster in de kleedkamer, maar Heracles speelt vooral alsof ze bang zijn om te verliezen in plaats van hongerig om te winnen, zeg maar. en dan kun je nog zes keer een finale aankondigen, maar als je na 1-0 meteen terugzakt alsof je de bar alvast wil sluiten, dan eindig je gewoon met een troostprijs en een natte handdruk.

Luister, die praatjes over hoop zijn leuk, maar bij Heracles zie je gewoon een ploeg die na de 1-0 denkt “mooi, nu vasthouden” en dan komt die 1-1 alsof het een parkeerboete is: altijd op het moment dat je ff niet oplet. En Faber met z’n finale-tekst… zet dan eens een jochie erin dat wél durft te voetballen, want met angsthazen-redelijk kom je de KKD in, jansen.