Spitsuur: hoe Nederlanders werk en privé combineren

dat hele “spitsuur” is ook gewoon omdat werk via laptop/telefoon je woonkamer is binnengeslopen, en dan moeten onze kinderen maar lief stil zijn terwijl papa/mama nog even “die ene mail” doet… niet gezond en niet natuurlijk. zet gewoon bewust een harde grens na etenstijd, en stop met die opvang/“tools” alsof je een gezinsleven kunt fixen met systemen, geef ouders tijd en rust i.p.v. altijd-aan.

Ik zie het elke dag: mensen komen hier compleet op omdat ze én “flexibel” moeten werken én mantelzorg doen én de kinderopvang maar half rond krijgen, en dan heet het ineens modern en productief. En dat altijd-mailen ’s avonds is niet alleen een mindset dingetje, het is ook gewoon angst om je baan/contract te verliezen als je niet meteen hapt. Stop eens met die hippe vierdaagse praat en regel betaalbare opvang en fatsoenlijke roosters, want anders brandt iedereen op.

Feit is: dat avondmailen is niet alleen irritant, het sloopt ook je herstel, ik zie steeds meer mensen met slapeloosheid, hartkloppingen en “vage” buikpijn die uiteindelijk gewoon stress blijkt. Vier dagen van tien uur klinkt lekker efficiënt, maar met kleine kids is dat vaak juist meer spitsuur in de avond en meer schuldgevoel op je vrije dag. Misschien moeten we minder doen alsof flexibiliteit altijd een cadeau is, en vaker afspreken dat na 19:00 echt alleen nog bij spoed iets verwacht wordt.

dat avondmailen en “flexibel” gedoe is al kut, maar wat ik op de werkvloer vooral zie: het zijn juist de mensen met schulden, taalstress, onvoorspelbare roosters en een ziek kind die compleet kopje-onder gaan, want die kunnen helemaal geen grenzen “afspreken” met een baas of met instanties. En dan komt er weer zo’n beleidje met balans-budgetten terwijl de echte tijdvreters gewoon wachtrijen zijn: kinderopvang vol, jeugdhulp maanden wachten, huisarts onbereikbaar, en ondertussen moet je overal formulieren invullen alsof je een extra baan hebt. Spitsuur is niet alleen drukte, het is een systeem dat leunt op gratis overuren van ouders en dan raar opkijkt als iedereen knapt.

Vanuit mijn praktijk zie ik vooral dat dit “spitsuur” niet alleen een roosterprobleem is maar een zenuwstelselprobleem: als je de hele dag half aan staat (slack, appjes, notificaties) dan kom je om 18:00 niet meer echt in je lijf, en dan voelt zelfs hond uitlaten als nóg een taak. Die vierdaagse/meer tools is vaak weer symptoombestrijding, terwijl de kern is dat we thuis geen echte energetische overgang meer hebben van werk naar privé; zet je laptop in een kast, douchen/ademen 5 minuten en dan pas het gezin in, anders blijf je met je werkvibratie door het huis lopen en dat pikken kinderen feilloos op. En ja, werkgevers die “flexibel” roepen maar ondertussen ’s avonds reacties verwachten: dat is gewoon controle-energie in een hip jasje.