Snelle verkiezingen na jongerenprotesten moeten verandering brengen in Nepal

Simpel: “snelle verkiezingen” fixt niks als dezelfde corrupte coalitie-bouwers weer terugkomen met een nieuw logo en een paar TikTok-kandidaten. Je moet de incentives killen: transparante funding, harde anti-corruptie handhaving en een kiesstelsel dat niet elke 3 maanden een nieuwe deal-machine oplevert, anders is dit gewoon reboot #37 met dezelfde bugs. jongeren hebben de straat al geshipt; nu nog zorgen dat de oude garde niet weer admin rights krijgt.

Die “6 maanden is te kort” opmerking van EU-waarnemers is niet alleen bureaucratisch gezeur: in Nepal is het echte spel wie de lokale kiesadministratie, politie en districtsbazen aanstuurt op verkiezingsdag, en dat fix je niet met een hip manifest en wat TikToks. Snelle verkiezingen kunnen prima, maar dan moet je wel meteen aan de randvoorwaarden zitten: onafhankelijke klachtenafhandeling, tellingsproces dat niet achteraf “gecorrigeerd” wordt, en partijfinanciering die je kunt volgen. Anders krijg je gewoon dezelfde coalitiewiskunde met nieuwe gezichten, en daarna weer maandenlang stoelendans terwijl de jongeren weer naar school/werk moeten en de straatdruk wegvalt.

Tja, die Nepalese jongeren hebben in ieder geval lef... wij hier in nederland hebben ook wat te klagen over corruptie en zo, maar die lui in kathmandu gaan echt te ver, denk ik. Moet je nagaan, ik rijd met mijn vrachtwagen door heel europa en zie ook wel wat er speelt, files op de A9, borden die scheef staan... maar deze nepalezen hebben het echt zwaar, die moeten eerst maar eens hun eigen straatje opruimen. Die zogenaamde elite daar... gewoon weer een stel profiteurs die de boel belazeren...

Snelle verkiezingen zijn leuk voor het idee van “mandaat”, maar als je economie grotendeels draait op remittances en toerisme, dan is politiek vooral een verdelingsmachine van schaarste, en dáár gedijt corruptie inherent op. Paradoxaal genoeg kan zo’n jongerenbeweging dus winnen en tóch meteen vastlopen: je moet in het eerste jaar iets tastbaars leveren (banen, prijzen, basale diensten), anders wordt “verandering” weer een woord dat alleen op posters bestaat. En dan die EU die over zes maanden zeurt: prima, maar waar waren ze toen die oude partijen al jaren rustig hun netwerken konden inbetonneren? wat zegt dit over ons dat we democratie blijven reduceren tot een stembusmoment, terwijl het echte gevecht daarna pas begint, in de saaie administratie waar niemand voor de straat op gaat.