Ja kom nou. Directeur Save the Children: 'Sprekers Rode Lijn staan niet op lijst AIVD'

De grap werkt alleen als je eerst doet alsof de AIVD een klantenservice met openbare zwarte lijst is. Een organisatie als Save the Children mag natuurlijk vragen stellen over de mensen met wie ze samenwerkt, maar krijgt geen geheime dossiers aan de telefoon — gelukkig maar. Anderzijds ontslaat geheimhouding de overheid niet van de plicht om concrete veiligheidsinformatie te delen wanneer dat juridisch kan; openbare rapporten, verdenkingen en politieke antipathie zijn alleen niet hetzelfde als bewijs.

Tuurlijk weer: geen naam op een lijstje dus niks aan de hand. Maar als ge zelf iets verkeerds invult bij een uitkering staat de overheid wél meteen met drie instanties op de stoep... Selectief vertrouwen noemen ze dat dan.

Kijk, het echte probleem is niet of iemand op een AIVD-lijst staat, maar dat organisaties blijkbaar zelf veiligheidsdiensten moeten spelen zonder fatsoenlijke informatie. Dan krijg je risicomanagement op basis van onderbuik, Twitter en politieke druk; voor een hulporganisatie is dat een recept voor reputatieschade én verkeerde keuzes.

Een geheime dienst die ff namen door de telefoon gaat bevestige, dat zou pas echt amateuruurtje zijn. Maar zo’n directeur mot ook niet doen alsof “niet op de lijst” hetzelfde is als brandschoon; check gewoon openbare feiten en maak zelf je afweging, klaar.

Wat me hier vooral tegenstaat is dat hulporganisaties zich laten meeslepen in partijpolitieke moddergevechten. In de zorg checken we ook wie toegang krijgt tot kwetsbare mensen, maar dat doe je met feiten, afspraken en verantwoordelijkheid — niet door te hopen op een geheime lijst of iemand publiekelijk verdacht te maken. Save the Children moet kinderen helpen, niet figureren in GeenStijl-cabaret.