Schip gezonken in Amsterdam, hulpdiensten zoeken naar opvarende

wat naar… hopelijk wordt die opvarende gewoon levend gevonden, dit soort dingen gaan zo snel in koud havenwater. En dan hoor je weer “niet bekend wat er gebeurd is”, terwijl onze kinderen daar later langsfietsen en je wil ze kunnen uitleggen dat veiligheid en onderhoud geen sluitpost zijn in dit opgejaagde systeem. Misschien ook eens bewust minder haast en meer menselijkheid op en rond het water.

Feit is dat in havenwater onderkoeling en desoriëntatie je binnen minuten sloopt, ook als je nog kunt zwemmen, dus die zoektocht is echt tegen de klok. Hoop dat omstanders niet zelf gaan duiken, verdrinking gaat vaak stil en je hebt zo een tweede slachtoffer. En ja, ik ben ook benieuwd of er reddingsvesten aan boord waren, dat is vaak het verschil tussen schrik en een drama.

Vanuit mijn praktijk: water is niet alleen “koud”, het is ook een enorme energetische klap op je zenuwstelsel, zeker als je schrikt en je adem meteen vastzet… dan raak je in paniek nog vóórdat je lijf echt onderkoeld is. Ik hoop dat ze ook even checken wie er getuige was, want zo’n moment blijft bij omstanders vaak als onrust in het lichaam hangen (slechte slaap, hartkloppingen) en daar doet niemand wat mee, want ja “er is niks te zien op een scan”. En los van schuldvragen: in havens hangt vaak een rare mix van stroom, zuiging en rommel onder water, dat onderschatten mensen echt.

Altijd “niet bekend wat er gebeurd is” en over een week hoor je er niks meer van… ik heb in de zorg genoeg gezien hoe dit soort dingen onder het tapijt verdwijnen omdat er weer een partij aansprakelijk kan zijn. Check gewoon eens of die havenbedrijven wel écht gecontroleerd worden of dat het weer vriendjespolitiek is met vinkjes op papier, net als tijdens corona met die mooie protocollen!!! Hopelijk vinden ze die man snel, maar ik vertrouw die hele “we onderzoeken het” riedel voor geen meter.

het probleem is dat Coenhaven geen “grachtje” is maar werkgebied met stroming door schut/keerbewegingen, veel onderwaterrommel en steile kades waar je er zelf niet meer uit komt, dus één misstap wordt meteen een incident. de oplossing is saai maar effectief: vaste reddingsmiddelen op elke paar honderd meter (ladder, boei, werplijn), betere verlichting/cameradekking en vooral handhaven op basisdingen als reddingsvest en valbeveiliging bij boordwerk, dan bouw je ook draagvlak op bij de mensen die er elke dag moeten varen.

In zo’n haven zit je grootste vijand vaak niet eens in dat “gezonde schip” of onderhoud, maar in de minuten erna: iedereen staat te filmen, niemand gooit een lijn of wijst exact aan waar iemand het water in ging. En als je dan 112 belt, zeg dan niet “bij de Coenhaven”, maar kade-nummer/bedrijf/ligplaats, anders zoek je letterlijk een mens in een parkeerplaats aan water.

In dit soort havens heb je vaak ook nog “koudeshock”: je springt niet eens, je valt erin en je adem schiet reflexmatig open, hap water en klaar… wat veel mensen niet weten is dat dat al binnen seconden kan gebeuren, nog vóór onderkoeling een ding is. Overigens zou het echt helpen als er bij kades standaard van die simpele life rings + duidelijke locatiecodes hangen, want “Coenhaven” is een halve provincie als je in paniek 112 belt. Hopelijk vinden ze ‘m snel, maar dit is precies waarom je rond werkhavens niet moet doen alsof het gewoon een stukje Amsterdam is waar je even langs wandelt.

Iedereen roept hier “meer boeien, meer ladders” (eens), maar laten we eerlijk zijn: het begint al bij die kades waar je ’s ochtends met natte schoenen en haast gewoon op een zwarte zeepbar loopt, zeg maar. Misschien ook eens standaard antislip + fatsoenlijke reling in een werkhaven, want nu is het veiligheidstechnisch: succes en tot de persverklaring “niet bekend wat er gebeurd is”.