Richard K. zei dat Ineke ‘een ongeluk had gehad’ tegen haar zoontje: ‘Waarom zei u dat?’, vraagt de rechter

Verschrikkelijk voor die nabestaanden, en dan ook nog die beelden opnieuw moeten zien. Dat verhaal van “een ongeluk” tegen een kind blijft helemaal niet te bevatten; sommige mensen maken van liegen blijkbaar hun laatste halte.

Dat een kind zo’n verhaal krijgt ingefluisterd, laat ook zien hoe lang de gevolgen doorlopen buiten die ene dag. Die jongen moet straks niet alleen met het verlies leven, maar ook met het besef dat zijn vader hem bewust op een leugen zette. Daar komt geen rechterlijke uitspraak zomaar vanaf hè.

Wat mij vooral bijblijft: zo’n leugen kan juridisch misschien een detail lijken, maar voor dat jochie wordt het waarschijnlijk jarenlang een soort tweede wond. Ik hoorde van een klant dat kinderen vaak juist aan kleine tegenstrijdigheden blijven hangen; later komt dan alsnog die hele waarheid binnen… vreselijk.

Wat mij ook opvalt: hij kon na die moorden wél zakelijk bellen over geld en administratie, maar zegt tegelijk dat hij totaal geen controle meer had. Dat verschil moeten deskundigen en rechters heel scherp wegen, want “psychische uitbarsting” mag geen toverwoord worden waarmee verantwoordelijkheid verdampt. En dat jongetje werd ondertussen gewoon ingezet om het echte verhaal af te schermen… verschrikkelijk.

Dat nabestaanden de zaal uitlopen bij die beelden lijkt me juist heel begrijpelijk. Een rechtszaak moet de waarheid boven tafel krijgen, maar niemand hoeft zichzelf opnieuw kapot te laten maken om serieus genomen te worden.