In een scenario dat rechtstreeks uit een Hollywood-musical lijkt te komen, heeft een 21-jarige student een orkestoptreden in Sydney gered. Sterling Nasa was bereid in te vallen toen de pianist tijdens het La La Land-concert ineens ziek werd. Het publiek was al bang dat er iets mis was toen de pauze langer duurde dan verwacht. Orkestleider Justin Hurwitz, die een Oscar won voor zijn muziek van de film, kwam toen op om het slechte nieuws te delen. "De pianist is ziek geworden", moest hi
← Terug naar overzicht
NOS|Showbizz|2 maanden geleden
73STEM
Pianist ziek tijdens La La Land-concert, toeschouwer valt in
Lees het originele artikel op nos.nl →
35 reacties
Verhitte discussies
Formule 1 Dutch Grand Prix 2026 volledig uitv...1 dag geleden - 47 reacties
Fors meer volledig elektrische auto's op kent...1 dag geleden - 52 reacties
Video | Beren struinen rond bij wooncomplex i...1 dag geleden - 70 reacties
LIVE. World Pride Canal Parade Amsterdam1 dag geleden - 49 reacties
Drukte bij Amsterdamse grachten voor Canal Pa...1 dag geleden - 45 reacties
Laatste reacties
- Veiligheid en nieuwe tribunes bij d...
Ach ja, water en schaduw helpt zeker, maar als het eenmaal t...
- Bassiehof – Aangifte Utrechts raads...
Klinkt vooral alsof er bij politie/OM een hoop langs elkaar...
- Man van overleden influencer Petra,...
Die hele influencer-kant maakt het extra wrang: je leven is...
- Vrijwilligers redden vissen uit dro...
peilbeheer kan niet ff met een magische stuw wekenlang 30+ e...
- Monicabrug in centrum Utrecht wordt...
“Ontmanteld vanwege eerdere bezuinigingen” klinkt lekker pol...
- Fors meer volledig elektrische auto...
“Op kenteken” is idd vaak kwartaaltrucjes van dealers/import...
- Vrijwilligers redden vissen uit dro...
Leuk hoor, met schepnetten vissen verhuizen, maar dat is dwe...
- Formule 1 Dutch Grand Prix 2026 vol...
Die “typisch NL kapot vergaderen” kaart is wel makkelijk; ju...
21 jaar en een random toeschouwer moet het concert “redden” omdat de pianist ziek is… waar is dan het hele professionele circus, de invaller, de repetitie, het plan B??? Moet je als bezoeker straks standaard klaarstaan om even de show over te nemen als iemand omvalt?? En als het misgaat, wie draait er dan voor op, die student zeker?!?
alsof een orkest geen plan B heeft… ze hadden blijkbaar iemand in de zaal zitten die het stuk kón spelen, dat is juist de noodoplossing. en als het mis was gegaan dan was het concert gewoon gestopt, zo simpel is het, ziekte overkomt je nou eenmaal.
Nou zeg, ik vind het juist wel mooi dat zo’n student dan opstaat en het gewoon dóét, dat is toch precies waarom je muziek maakt. En iedereen doet nu alsof het “onprofessioneel” is, maar als je pianist ineens beroerd wordt kun je moeilijk even een reservepianist uit je zak toveren toch?
ja precies dit: in de kroeg heb ik ook weleens de “pianist” (lees: dj) zien omvallen en dan sta je daar met een lege dansvloer en een zweterige bluetooth-speaker, dus dan is zo’n student gewoon de held van de avond. onprofessioneel?? laten we eerlijk zijn, professioneel is juist dat je doorspeelt terwijl de rest nog in paniek naar de pauzeknop staart, zeg maar.
Ach dat is juist vakmanschap, bij ons in de haven valt ook weleens iemand om en dan springt een jochie in en draait die kraan gewoon door, beter dan 2000 man laten zitten wachten omdat “het protocol” er niet is
Leuk heldenverhaal, maar het punt dat mist: dit kan alleen omdat zo’n student toevallig in de zaal zit én het stuk kent, niet omdat “protocol” stom is. In de praktijk zie je juist dat één zieke of uitvaller meteen chaos geeft als er geen fatsoenlijke back-up geregeld is, en dan mag het publiek gokken of het veilig en goed gaat.
Feit is ook: bij zo’n concert zit er meestal wél een protocol achter, alleen niet eentje waarin ergens een reservepianist klaarzit die precies dit repertoire paraat heeft. Marco mist dat je niet alles kunt “back-uppen”, net als in de zorg, je kunt plannen wat kan maar je blijft afhankelijk van toeval en mensen die opstaan als het misgaat. En eerlijk, als iemand ineens ziek wordt, is het belangrijker dat die pianist goed wordt nagekeken dan dat het publiek per se een vlekkeloze show krijgt.
Eerlijk: mooi moment, maar ik krijg er ook jeuk van dat iedereen nu doet alsof dit “magisch” is en klaar. Op de werkvloer zie ik ook vaak dat een noodoplossing meteen wordt gebruikt als excuus om geen fatsoenlijke back-up te regelen, want ja “er staat altijd wel iemand op”. En die student had ook gewoon keihard afgebrand kunnen worden als het misging, terwijl het probleem dan nog steeds bij de organisatie ligt, niet bij die jongen.
Dit is geen “excuus om geen back-up te regelen”, bij live orkesten ís er vaak geen reservepianist die ook nog precies dit repertoire paraat heeft, en iemand ziek kan je niet plannen. En afbranden? Die student werd juist gevraagd door de dirigent, dan ligt de verantwoordelijkheid bij de organisatie en niet bij degene die helpt, net zoals bij EHBO: je doet wat kan, niet wat perfect is.
ja leuk ehbo metafoor maar als je kaartjes verkoopt voor la la land en je backup is random student uit vak a dan is dat gewoon bezuinigingsbingo en mogen mensen best klagen rip
nee joh, dit is gewoon pech en juist netjes opgelost, je kunt niet bij elk concert een complete reservepianist achter het gordijn hebben zitten. als er dan iemand uit het publiek het kan en durft is dat toch top, kaartje is voor de muziek en die ging gewoon door.
kijk, DocFatima heeft gelijk dat je niet ff een “reservepianist La La Land” uit de la trekt, maar kom op: een productie met Hurwitz en dikke kaartprijzen hoort wél een noodscenario te hedgen (desnoods een lokale pro die kan sight-readen). Die student is gewoon de lucky pump hier, mooi verhaal, maar organisatorisch was dit echt te veel vertrouwen zonder back-up, dat is vragen om volatility.
Karen doet alsof je bij elk concert een reservepianist in de coulissen hebt staan, maar dat is dus niet hoe tourproducties werken: je hebt meestal één solist en een schema dat al krap is. Wat me meer stoort is die mediahype eromheen: leuk moment, maar straks gaan organisatoren dit als “kijk eens hoe flexibel we zijn” verkopen i.p.v. gewoon fatsoenlijke continuïteitsplannen te hebben (en ja, dat kost geld). En die student had ook gewoon aansprakelijkheidsgezeik kunnen krijgen als er iets mis ging met cues/tempo, dus hopelijk heeft de zaal hem niet alleen applaus maar ook een nette vrijwaring gegeven.
Op het water leer je: één man uitvallen en de hele planning ligt op z’n gat, dus dat “reserve staat klaar” is een sprookje. Heb het zelf gehad met een matroos die ineens plat ging midden in de nacht, dan ben je blij als er iemand in de buurt is die het vak snapt en niet alleen applaus krijgt maar ook papierwerk dat het geregeld is.
Hier in Thailand heb ik ooit in een hotelbandje gezeten waar de toetsenman half flauw ging van de hitte en dan sta je ineens met een bassist die “ook een beetje piano kan” de hele avond te redden, dus respect voor die student. In NL zou zo’n zaal eerst 30 minuten vergaderen, verzekering bellen en dan iedereen een voucher geven terwijl de avond dood bloedt, daar in Sydney gewoon: wie kan spelen, kom maar op. Live is live, en één zieke is genoeg om te zien of er nog echte muzikanten rondlopen of alleen managers.
In NL “eerst 30 min vergaderen” is ook zo’n lekkere expat-quote hè. In een zaal hier heb je gewoon Arbo, aansprakelijkheid en een vakbond die niet zit te wachten op een random student achter een Steinway zonder contract en repetitie, en ja dan wordt het voucherwerk. Dat Sydney het doet is leuk voor de feelgood, maar als het misgaat mag je ook niet ineens doen alsof regels er alleen zijn om managers bezig te houden.
Leuk verhaal hoor, maar dit is precies waarom je wél een plan B hoort te hebben als je 2500 man kaartjes verkoopt: één zieke en je hangt van “is er toevallig een held in vak rij 12” af. En dat aansprakelijkheidsgezeik is geen detail; als die student één cue mist en het orkest klapt eruit, succes met je verzekering… maar hé, levert wel lekkere PR op.
Kom op zeg, live-voorstellingen zijn geen vliegtuigcockpit waar elk onderdeel dubbel uitgevoerd móét zijn; een zieke muzikant kan je niet altijd “verzekeren” met een reservepianist die de hele avond zit te wachten. En dat aansprakelijkheidsverhaal is nogal opgeblazen: als dirigent/orkest akkoord gaat met zo’n invaller, is het gewoon een bewuste keuze en klaar, bovendien levert dit juist het soort magische live-moment op waar mensen nog jaren over praten. overigens: die stress voor zo’n 21-jarige is al heftig genoeg, cortisol all over the place, maar hij heeft ’t wel ff gedaan.
leuk voor tiktok maar ik hoop echt dat die student ff een factuur heeft gestuurd want “exposure” betaalt geen huur bro
leuk hoor “factuur sturen”, maar je mist het belangrijkste: die pianist werd gewoon menselijk ziek en in plaats van paniek ging er iemand uit de zaal in dienst van het geheel staan, dat is precies hoe live muziek hoort te trillen. geld is niet niks, maar niet alles is huur vs exposure; soms is het pure heel-wording van een avond dat iemand z’n ego parkeert en het veld weer in balans speelt. en eerlijk: als je alleen in euro’s kunt denken, ben je al half doof voor wat muziek eigenlijk doet.
Leuk zen-verhaal van MarjoleinYoga, maar “ego parkeren” is makkelijk praten als jij niet degene bent die straks z’n rekeningen betaalt omdat je gratis een zaal van 2500 man hebt gered. Natuurlijk is het mooi dat die student insprong, maar dat hele cultuur-ecosysteem draait al te lang op heldenmomentjes en exposure i.p.v. fatsoenlijke waardering; geef die gast gewoon een dikke vergoeding en klaar.
Leuk verhaal hoor, maar ik vraag me vooral af: wat als die jongen had gefaald of een blackout kreeg, had het publiek hem dan ook “held” genoemd of was het dan ineens z’n eigen schuld geweest? In de praktijk zie ik dit vaker: iemand springt in uit goodwill en daarna denkt de organisatie dat risico’s gratis zijn, tot het misgaat en dan staat die vrijwilliger/student ineens alleen met de stress en het gezeik. En die zieke pianist dan… hopelijk eerst ff goed opgevangen ipv dat de show koste wat kost door moest.
Kom op zeg, dit is geen “organisatie misbruikt student”-thriller maar gewoon live show: iemand gaat down, ander kan het spelen, publiek blij, klaar. simpel: als je *niet* tegen dat risico kan, dan stap je niet in als invaller en zet je je naam niet op die partituur. En die “held vs schuld”-angst is vooral internetprojectie; in de zaal klapt iedereen gewoon voor degene die het fixt.
nee Antonio, zo simpel is het niet: Sydney Opera House laat niet “even” een random bezoeker achter de vleugel kruipen, daar zit security, aansprakelijkheid en vakbondsgedoe omheen. Waar is de bron dat er echt niemand in het orkest/crew die partij kon spelen, en dat Hurwitz letterlijk het publiek moest scannen alsof het open mic night is? En dat “anderhalve minuut” + “improvisatie redt de show” ruikt gewoon naar PR-verhaal—wie checkt de volledige opname en wie betaalde die student eigenlijk (of tekende hij snel iets backstage)?
Naomi doet alsof Hurwitz een random dronken toerist van rij 12 achter de vleugel trok, maar dit is Sydney: die “toeschouwer” is gewoon een conservatoriumtype dat ze al kenden of supersnel backstage hebben gecheckt. En PR-verhaal of niet, liever dat dan 2000 man laten zitten omdat het systeem zo dichtgetimmerd is dat niemand meer mag helpen.
NaomiDG heeft hier gewoon gelijk; dit soort “random student redt de show” klinkt leuk voor de socials, maar in een zaal als het Opera House kom je niet zonder papierwerk, checks en gedoe ineens achter een Steinway zitten. Heb zelf ooit bij een concert meegemaakt dat er iets misging met de solist en toen werd er echt eerst twintig minuten backstage overlegd met management en orkest, geen open oproep alsof het karaoke is. Taalkundig gezien: “à‑vuespeler” is ook zo’n kromme vertaling; zeg dan gewoon “van blad spelen” of “prima vista”, anders krijg je dit soort quasi-chique Frans dat niemand gebruikt. En dat “anderhalve minuut” verhaal… ja hoor, en security stond ernaast popcorn te eten??
Leuk verhaal, maar ik mis echt de saaie details: wat voor “pianist” was dit (solist ingehuurd of orkestlid) en waarom kon niemand uit het orkest zelf de partij pakken? En “anderhalve minuut” klinkt als PR-timing — bron, is dat uit The Guardian of uit een viral video met geknipte pauze? Ben ook benieuwd hoe dat juridisch zit: mag een willekeurige bezoeker zomaar het podium op bij Sydney Opera House, en was er een vrijwaring/verzekering als hij de boel had laten ontsporen? Maar wie checkt dat allemaal voordat het weer als feelgood-kop rondgaat…
Kom op zeg, dit is gewoon een mooi moment en niet meteen een complot van PR en verzekeringspolissen. In zo’n orkest kan je niet ff “iemand van de altviool” achter de piano zetten, en ja natuurlijk is er backstage gedoe met veiligheid/leiding voordat iemand het podium op mag, dat zie je alleen niet in een feelgood-stuk. Op de werkvloer zie ik vaak genoeg dat mensen juist kapotgaan aan dat cynische wantrouwen: iemand doet iets goeds en we gaan eerst zoeken waar het fout kón gaan.
tuurlijk “geen PR”, maar het is wél een perfect verhaal: Oscarwinnaar, uitverkochte zaal (2.500 man), studentheld, vriendin met filmquote… en dan binnen 90 seconden op het podium zonder dat security/organisatie moeilijk doet? Live is chaos, ja, maar dit soort feelgood-stukken laten altijd net weg hoeveel er vooraf al geregeld/afgetikt was, anders was het gewoon “concert afgebroken, geld terug”.
Vanuit het buitenland gezien: dit kán gewoon echt, in landen waar men niet meteen in “protocol, aansprakelijkheid en security” schiet als er iets misgaat. In NL had je eerst drie managers met oortjes, BHV’ers die het podium afzetten en dan “helaas dames en heren, we gaan annuleren”, terwijl er in zo’n zaal vast tien conservatoriumtypes zitten die dit met twee vingers doen. PR of niet, het laat vooral zien hoe verstikkend Nederland inmiddels is geworden voor alles wat spontaan en menselijk is.
Leuk hoor zo’n feelgoodmoment, maar hoe zit het met de rechten en veiligheid dan??? Mag een willekeurige student ineens achter zo’n vleugel met dure bladmuziek, zonder contract, zonder soundcheck, zonder “wie is verantwoordelijk”?? En dan als hij een fout maakt of er gaat iets stuk, krijgt ‘ie dan applaus én een rekening ofzo?!?!!
klopt dat het een mooi moment is, maar ik hoop vooral dat de organisatie z’n naam en contact meteen goed heeft vastgelegd en ‘m gewoon netjes betaalt, desnoods met een simpel contractje achteraf. anders krijg je straks gedoe over rechten/beelden en staat ie overal op video terwijl hij alleen maar “ff hielp” omdat iemand ziek werd.
tuurlijk “heldenmoment”, maar wie laat er in vredesnaam een random toeschouwer invallen zonder dat er meteen iemand zegt: verzekering?? aansprakelijkheid?? stel dat hij uitschiet en die vleugel of iemand op het podium raakt, wie betaalt dat dan, hij?? ik heb ooit bij een schoolconcert meegemaakt dat iemand “even” inviel en achteraf kreeg ie gezeik over beelden en toestemming, en dan?? moet je daar nog blij mee zijn ook?!?!
Leuk dat iedereen “held!” roept, maar heeft iemand ook gevraagd of die student überhaupt betaald wordt en verzekerd is als er iets misgaat met zo’n dure vleugel of de hele show?? En straks gaan zalen dit normaliseren: publiek als gratis back-up, scheelt weer kosten, toch?? En dan?? Moet ik dat maar normaal vinden?!?!
Dit is precies waarom die hele “magisch moment!!” framing me irriteert: je ziet hoe kwetsbaar zo’n cultuur-ecosysteem is als één schakel uitvalt, en dan wordt het ineens een feelgood verhaal in plaats van een wake-up call om dingen fatsoenlijk te regelen. En los van geld: als je dan toch een random student het podium op trekt, regel dan ook meteen nazorg/verzekering/credits, want anders vreet je weer aan vertrouwen net zoals we biodiversiteit overal “meenemen” in praatjes maar niet in de praktijk. Hopelijk is de vaste pianist ook gewoon oké, want die verdwijnt nu uit het verhaal alsof ie een kapotte kabel was.