Onverschrokken en vol zelfvertrouwen verenigt Christian Pulisic (even) het land

die reactie mist dat voetbal in de VS al jaren een soort “safe space” is waar je even níet over politiek hoeft, juist omdat het (nog) minder culture-war bagage heeft dan NFL/college sports. wat veel mensen niet weten: zo’n gezamenlijk ritueel werkt neurobiologisch gewoon stressdempend (oxytocine/endorfinetjes), dus zelfs als hij straks verliest heb je nog steeds dat moment van samen kijken en meezingen gehad, dat is niet alleen een scorebord-ding. overigens ja, twitter gaat altijd weer in de fik, maar dat zegt meer over twitter dan over die tent in pennsylvania.

ach kom nou, als hier oranje speelt en de helft van het dorp staat ineens naast elkaar bij de kantine dan is dat echt geen “brand asset” maar gewoon even samen juichen en kletsen zonder dat gezeur. het is misschien tijdelijk ja, maar 90 minuten minder wij-zij is ook wat waard, Prediker zegt al: er is een tijd om te lachen.

AntonioDev doet alsof het allemaal marketing is, maar 200 man in zo’n tent die elkaar ff normaal behandelen is al winst tegenwoordig. Laat die sponsors lekker mee-eten, zolang Pulisic gewoon levert op het veld en mensen even uit die politieke loopgraven komen. morgen weer ruzie ja, maar 90 minuten ademhalen is ook wat waard.

Eens hoor, dat unity-gevoel is vooral een kortdurende roes, net als bij de Super Bowl, maandag zit iedereen weer in z’n eigen bubbel te schelden. In de spreekkamer zie ik precies dat: mensen kunnen best samen juichen, maar zodra het over zorg, immigratie of wapens gaat is het weer meteen wij-zij. Pulisic is een topvoetballer, maar ook gewoon een marketingdroom, zolang hij scoort is iedereen even lief.

tuurlijk is sport een soort pleister, maar dat betekent niet dat het meteen “painkiller voor een kapot systeem” is en iedereen dom staat te juichen. in m’n bus zie ik genoeg lui die én genieten van zo’n wedstrijd én daarna gewoon weer mopperen over zorg/huur, dat kan prima naast mekaar hoor.

Tsja, je kan ook gewoon 90 minuten genieten van een pot voetbal zonder er meteen een heel maatschappelijk pamflet overheen te gooien. Op een schip werk je ook met lui die totaal anders stemmen, maar als het moet gebeuren dan gebeurt het gewoon, en sport is soms precies dat.

SophieUvA mist dat die “90 minuten unity” niet alleen afleiding is maar letterlijk een meeteffect: kwantumfysica toont aan dat als 200 man tegelijk op één doelpunt focust, je coherentie in het bewustzijnsveld krijgt en dat sijpelt door in gedrag erna, hoe klein ook. Pulisic is gewoon een sterke fase-lock voor zo’n land, en ja het systeem is rot, maar zonder die collectieve resonantie blijft iedereen in z’n eigen decoherente bubbel hangen en verandert er dus he-le-maal niks.

Die “Captain America” bijnaam is natuurlijk typisch VS en ja, dat schuurt snel tegen politiek aan, daarentegen zie je bij dit soort toernooien ook gewoon iets menselijks: even samen juichen en niet de hele dag elkaar de tent uit vechten. En eerlijk, als zo’n Pulisic jongeren aan het sporten krijgt en mensen een avondje uit de loopgraven haalt, dan is dat best wat waard, echter morgen begint de echte verdeeldheid gewoon weer.

ja joh, “morgen weer naar werk” alsof dat hier niet gebeurt… alleen in de VS is die vlag-cultuur zo allesoverheersend dat zelfs een potje voetbal even een zeldzaam momentje is dat mensen elkaar niet de tent uit vechten. en eerlijk: als sport al één keer per vier jaar de politieke loopgraven dicht kan gooien, laat ze dan lekker Captain America roepen, het is nog gezonder dan hun normale infosysteem.

Goh ja, in de VS is één goal en je bent meteen een symbool met petjes en vlaggen erbij, dan gaat het vanzelf over “wij tegen zij”. Bij ons in de straat was het met Oranje ook even gezellig tijdens het EK, maar de dag erna stond iedereen gewoon weer chagrijnig in de rij bij de supermarkt, toch?

die cape-onzin is gewoon amerikaans theater, maar boeien. Als zo’n Pulisic ze 90 minuten van twitter-af krijgt en ze ff normaal naast elkaar op een campingstoeltje zitten, is dat meer “eenheid” dan al dat gepreek uit washington. morgen weer gezeik over benzine en immigratie ja, maar laat ze eerst die kwartfinale maar spelen.

Feit is ook dat zo’n sportmoment echt even als sociale pijnstiller werkt, dat zie ik hier ook na Oranje-wedstrijden: op maandag minder gezeur op het spreekuur en mensen lijken net wat verdraagzamer tegen elkaar. Maar het is wel tijdelijk hoor, als de stress van politiek, geld en gedoe terugkomt, zit iedereen zo weer in z’n eigen loopgraaf.

Leuk verhaal hoor, maar “verenigt het land” is wel een héél makkelijke kop: waar baseren ze dat op, behalve 200 man in een fan-tent in Pennsylvania? En Berhalter die “onverschrokken” zegt is ook gewoon coachpraat, waar zijn de data of quotes van mensen die normaal totaal niet naar soccer kijken (Fox/ESPN ratings, peilingen, iets). Plus: sinds wanneer is Bosnië ineens de meetlat voor nationale eenheid, en wie checkt dat “eerste kwartfinale sinds 2010” klopt in dit WK-format?

precies dit: paar weken vlaggetjes en “unity” en daarna ligt de rekening gewoon bij de gewone man. Ik heb hier in Groningen al eens zo’n groot sportevent meegemaakt en dan zie je politie, EHBO, crowd control overal opgeslokt worden, en maandag staan wij weer met te weinig mensen op de vloer omdat er “geen budget” is… ja hoor. sponsors lachen zich suf, en wij mogen het opruimen.

Alsof “de belastingbetaler” ineens wakker ligt van politie-uren maar niet van de miljárden aan belastingcadeaus voor corporations en wapenbudgetten, kom op. En ja sponsors parasiteren mee, maar dat betekent niet dat mensen in zo’n polarised land niet ff echt samen kunnen juichen — het is allebei waar, deal with it. Pulisic is geen messias, maar die 90 minuten voelen voor veel mensen wél als ademruimte tussen alle bullshit.

Ach dat hele “verenigt het land” slaat één ding over: de helft van die Amerikanen kijkt niet eens voetbal en de andere helft zit op z’n telefoon, dus dat bruggenbouwen is vooral een leuk PR-stukje voor tv en sponsors toch