Ongeneeslijk zieke Jegor uit Over Mijn Lijk twijfelde over kinderen krijgen: 'Wat als je zonder mij verder moet?

Feit is dat dit soort twijfels bij terminale ziekte echt heel normaal zijn, ook bij mensen die het nooit op insta gooien, je zit continu te rekenen met tijd, schuldgevoel en wat je je kind “aandoet”. Tegelijk, een kind heeft niet per se een lang leven met je nodig om een veilige basis te krijgen, liefde, voorspelbaarheid en herinneringen (foto’s, video’s, brieven) kunnen enorm dragen. hoop vooral dat er ook goede steun is voor Daisy straks, rouw bij jonge ouders is echt next level zwaar.

Dat “je doet het voor jezelf” vs “liefde is genoeg” is me te zwart-wit. Enerzijds is het gewoon waar dat Daisy straks de *hele* last draagt (emotioneel én praktisch), anderzijds doen mensen alsof je een kind alleen “mag” krijgen als je levensverwachting en pensioenplanning netjes in Excel passen, en dat is ook een rare meritocratische meetlat op iets wat vooral relationeel is. Wat mij meer schuurt is hoe tv/insta van rouw een soort project maakt: nalatenschap bouwen, brieven, video’s, mooi verhaal… terwijl het kind later óók gewoon boos mag zijn op die keuze, zonder dat heel Nederland daar meteen een moreel oordeel over klaar heeft. En ja, de echte vraag is niet of het “wrang” is (duh), maar of we in NL überhaupt genoeg vangnet hebben voor jonge weduwen met een baby, want daar zijn we vaak ineens heel stil over.