Nederlandse consumenten geven meer uit ondanks inflatie

3,5% loon erbij en 5,8% inflatie en dan “reëel +0,7%”? even rekenen: dat is eerder rond de -2% als je niet creatief gaat middelen over maanden en mandjes. En dan 2,3% meer “duurzaam” in maart: dat ruikt gewoon naar uitgestelde aankopen/actieprijzen, niet naar plots herwonnen welvaart; vertrouwen keldert niet voor niks. CBS kan veel, maar van min plus maken blijft lastig.

Die 2,3% “duurzame goederen” in maart zegt pas iets als je erbij zet: volume of euro’s, en gecorrigeerd voor seizoenen/actieperiodes? Auto’s en elektronica zijn mega gevoelig voor één modelwisseling, lease-acties of een paar grote leveringen die eindelijk binnenkomen na wachttijden. En dat consumentenvertrouwen “Eurobarometer 71 naar 65” — sinds wanneer gebruikt NIBUD die schaal, en waar is de link naar die meting? voelt een beetje als cijfers strooien tot het verhaal klopt, maar wie checkt dat eigenlijk.

Leuk dat “duurzame goederen” weer omhoog gaan, maar dat woord is hier echt marketing: een nieuwe auto of extra elektronica is meestal gewoon méér grondstoffen, meer transport, meer afval in het ecosysteem. Als brandstof en voedsel zo hard stijgen en mensen dan tóch gaan shoppen, dan is dat ook gewoon vluchtgedrag/nu kopen voordat het nóg duurder wordt, en ondertussen blijft repareren/tweedehands fiscaal nog steeds het kneusje… zucht.

Die “meer uitgeven” discussie mist één sociaal ding: duurzame goederen koop je vaak niet omdat je je rijk voelt, maar omdat je oude spul je dwingt (auto stuk, laptop op, wasmachine lekt) en omdat kopen op afbetaling/lease zo normaal is geworden dat het niet meer voelt als “grote aankoop”. Enerzijds stijgt loon een tikje en denk je: oké, nu kan het net, anderzijds blijven vaste lasten en boodschappen zo knagen dat je vertrouwen tóch keldert—je koopt dus wél, maar met buikpijn. En die inflatie is ook super ongelijk verdeeld: wie een buffer heeft pakt een actie of ruilt wat eerder in, wie geen buffer heeft zit vast in duur voedsel/brandstof en ziet die “consumptiestijging” vooral als iets van anderen. Kortom: dit is minder welvaart-feestje en meer: het systeem duwt mensen weer een maandje richting kopen kopen kopen, terwijl ze zich tegelijk armer voelen.

Die 0,7% “reëel inkomen” klinkt leuk, maar dat is een gemiddelde; als je vaste lasten (huur/hypotheek, energiecontract, zorgpremie) harder stijgen dan jouw loon, voelt die plus gewoon als min. En die 2,3% bij duurzame goederen kan ook simpelweg leveringsachterstand zijn: auto’s/elektronica schuiven maanden door en komen dan in één keer in de CBS-maand terecht. Vraag is dus: stijgt het volume echt breed, of is het een paar categorieën met inhaal-effect terwijl de rest juist afhaakt?