Nederlander in veertig jaar niet zo lang pessimistisch als nu

Mensen zijn niet “pessimistisch”, ze voelen gewoon dat alles duurder is terwijl je loon pas maanden later kruipt, dus dat vertrouwen blijft illiquide hoe mooi die macro-cijfers ook zijn. En media blijven elk dipje als crisis pushen, logisch dat iedereen zich indekt en de consument basically short gaat op z’n eigen uitgaven.

Tuurlijk zijn we pessimistisch: je krijgt elke dag een pushmelding dat de wereld afbrandt, daarna mag je inloggen met DigiD, twee-factor en een wachtwoord dat “te zwak” is om te zien dat je zorgpremie wéér stijgt, en dan vraagt iemand serieus waarom niemand nog zin heeft om een bankstel op afbetaling te kopen, maar goed, noem het gerust “vertrouwensdip” alsof het een weersvoorspelling is.

Weer dat gejank over “vibe” terwijl de overheid zelf de boel duur maakt: energiebelasting, accijns, btw, gemeentelijke heffingen, waterschapslasten… tel het bij elkaar op en je bent zo €200-€300 per maand extra kwijt t.o.v. een paar jaar terug, maar in Den Haag noemen ze dat dan “koopkrachtplaatje”. En dat consumentenvertrouwen op 38,5? logisch, je ziet elke januari je vaste lasten +5% en je loon +2%, rekenmachine zegt genoeg.

Ik zeg het al jaren: dat “consumentenvertrouwen” is gewoon een meetlat van het CBS voor mensen die nog nooit een boodschappenbon hebben bekeken… iedereen voelt dat je euro minder waard is en dat is niet “vibe” maar beleid. En ja, ik was zelf ook zo dat ik dacht “ach, macro-cijfers kloppen wel”, tot je ziet hoe banken/fondsjes en de farmalobby overal aan trekken en de overheid het netjes verkoopt via media en woordvoerders!! Als je elke maand meer kwijt bent en je krijgt er vooral regels, apps en “transitie” voor terug, dan is pessimisme gewoon gezond verstand.

Ach ja, bij ons op de werkvloer is het niet eens “pessimisme” maar gewoon uitstel: mensen kopen nog wel eten, maar alles wat een beetje extra is gaat terug het schap in en dan gaat het in je hoofd ook meteen op slot. En dat constante gedoe met tijdelijke contracten, uren die elke week anders zijn en toeslagen die je later weer moet terugbetalen maakt je ook niet bepaald vrolijk, al doet de economie het “prima”.

Pessimisme is ook gewoon een spaargedrag geworden: iedereen zit cash op te potten omdat je geen idee hebt wat er met je hypotheekrente, huurregels of box-3 straks gebeurt. Als de overheid elk jaar de spelregels wijzigt, gaat de consument niet “vertrouwen”, die gaat wachten… en dan wordt het vanzelf een self-fulfilling dip.