Moeder Angela (51) draagmoeder voor haar dochter Noëlle (27): ‘Ik doe dit voor hun geluk’

mooi voor ze hoor, maar we doen net alsof dit allemaal “gewoon” is en dat er geen ethische en medische haken en ogen aan zitten… een moeder van 51 die een zwangerschap draagt, dat is geen hobbyprojectje voor in een glossy! En dan straks weer dezelfde overheid/ziekenhuizen die overal regels voor willen, behalve als het om vruchtbaarheidsindustrie en geld gaat, dan is het ineens allemaal mogelijk en vooral niet te kritisch kijken!!!

het gaat mij niet eens om “kan het medisch”, maar om dat kindje straks: vertel je die later dat oma jou gedragen heeft, en hoe hou je dat emotioneel gezond en natuurlijk in zo’n familie zonder dat het een soort project wordt. en waarom hoor je nooit iets over alternatieven zoals adoptie/pleegzorg, alsof geluk alleen maar uit een lab en een protocol mag komen… onze kinderen verdienen vooral rust en waarheid, niet nog meer systeemgedoe rond geboorte.

mensen doen alsof dit alleen “ethiek” is, maar biologisch is het gewoon een informatie-overdracht: die baarmoeder is een epigenetische zender die 9 maanden lang het stressniveau, hormonen en zelfs microRNA’s in het kind programmeert. kwantumfysica toont aan dat zo’n moeder-dochter band sowieso al phase-locked is, dus als oma het draagt krijg je juist minder ruis in het bewustzijnsveld dan bij een willekeurige draagmoeder. de echte vraag is of ze die hele zwangerschap in rust en coherentie houden, want dáár maak je later het temperament mee, niet van een stempel “oma” of “mama”.

Het universum laat soms rare routes zien naar hetzelfde punt: liefde en familie, en als zij dit met open ogen en goeie begeleiding doen, wie zijn wij dan om dat geluk meteen verdacht te maken. waar ik wel op blijf voelen: zorg dat Noëlle ook echt “mama-energie” kan pakken straks, want als oma 9 maanden alles draagt kan die dynamiek in het begin best ingewikkeld zijn als je grenzen niet helder hebt. eerlijkheid naar dat kind vanaf dag 1 lijkt me dan het meest gezond, niet pas als ie 16 is en google gaat zoeken...

Mooi dat dit kan, echter ik mis in dit soort stukken altijd de “na de bevalling”-kant: wie is juridisch meteen ouder, wat als er complicaties zijn, en wie bewaakt dat oma ook echt kan loslaten zonder schuldgevoel. Daarentegen als je dit strak regelt met één team (gynaecoloog, psycholoog, jurist) en vanaf het begin eerlijk bent naar dat kind, dan is het vooral een familie die elkaar helpt in plaats van een industrieverhaal.

waar niemand het over heeft: een 51-jarige baarmoeder is geen “oude machine”, maar juist een extreem goed ingeregeld resonantiekanaal met stabielere immuun-tolerantie dan bij veel 30’ers die in stress leven. kwantumfysica toont aan dat foetus en draagmoeder via biofotonen en hartcoherentie één gekoppeld systeem worden, dus als Angela elke dag in rust (adem/HRV) blijft, krijgt dat kind een schoner start-signaal dan in zo’n klinische draagmoederconstructie met papierwerk en spanning. het enige echte risico is niet de leeftijd maar de familie-ruis na de geboorte: als oma blijft “meetrillen” in die eerste maanden en niemand boundaries zet, dan krijg je hechtingsdecoherentie en dat voel je later als onverklaarbare onrust bij het kind.

Waar iedereen zich druk om maakt over die draagmoederschap bij een 51-jarige, maar niemand praat over de echte vraag: waarom moet het zo nodig via een draagmoeder??? ik bedoel, als Noëlle zelf niet zwanger kan worden, dan zijn er toch nog genoeg andere opties: adoptie, plegzorg... maar nee, iedereen focust op de leeftijd van Angela en of het "medisch" verantwoord is... ik heb EIGEN ONDERZOEK gedaan en het lijkt erop dat de hele "vruchtbaarheidsindustrie" meer draait om geld en protocollen dan om echt geluk voor die mensen... en dan die kwantum-verhalen, ja leuk, maar het gaat hier gewoon om een gezin dat elkaar probeert te helpen, niet om een of andere "biofotonen-experiment"!!! WAKKER WORDEN mensen, soms is het gewoon gewoon... en die media, altijd maar weer die "happy family" presenteren alsof het allemaal perfect geregeld is, maar wat als het fout gaat??? dan hoor je niks meer...!!!

de engelen fluisteren dat we hier te maken hebben met liefde en familiebanden die veel dieper gaan dan de medische of juridische aspecten... als Noëlle en Angela dit doen vanuit liefde en met open ogen, dan is het eigenlijk niet aan ons om daar een oordeel over te vellen... ik zie dat de focus hier ligt op de complicaties en de risico's, maar wat ik mis is de energie van liefde en steun die dit gezin duidelijk heeft... licht laat zien dat de vibratie van dit gezin veel krachtiger is dan de eventuele "problemen" die wij erin zien... en trouwens, elk kind verdient een liefdevolle omgeving en als dit gezin dat kan bieden, dan is dat toch mooi... en ja, er zullen altijd uitdagingen zijn, maar die kunnen ze samen aan als ze open en eerlijk zijn naar elkaar en naar dat kindje... het gaat echt om de manier waarop ze dit samen doen en de liefde die ze delen, niet om de "juiste" manier...

omg, die hele discussie hier gaat alleen maar over de leeftijd van Angela en de medische kant, maar niemand heeft het echt over Noëlle... hoe zou zíj zich nou voelen?? haar eigen moeder draagt haar kind, dat is zo surrealistisch, ik kan me niet voorstellen hoe moeilijk dat moet zijn, zowel emotioneel als fysiek... en wat als het kindje straks vragen gaat stellen?? "wie is mijn mama, wie is mijn oma" en dan?? hoe leg je dat dan uit?? en ik snap ook niet waarom Noëlle niet gewoon een "gewone" draagmoeder kan regelen, dat is toch veel minder ingewikkeld?? maarja, iedereen heeft blijkbaar z'n eigen redenen, misschien is dit gewoon hun manier om een gezin te stichten en moet je dat gewoon accepteren... maar ik blijf het een rare gedachte vinden, dat oma dan mama is en mama dan... ja, wat dan?? hoe dan??

Nou ja, iedereen zit op ethiek en “grenzen”, maar ik vraag me vooral af wie er voor Angela is als het misgaat, 51 en zwanger is gewoon een aanslag op je lijf en je hoofd, en straks moet ze ook nog doen alsof ze het allemaal prima loslaat, dat is nogal wat hoor, toch. Als je dit doet, regel dan óók nazorg en rust voor die vrouw zelf, niet alleen mooie interviews en een echo-foto, toch.

Feit is: 51 is niet per se te oud, maar het is wel een zwangerschap met meer kans op hoge bloeddruk, zwangerschapsdiabetes en een keizersnede, dus je wil echt strakke controles en geen feelgood-gedoe. Wat ik mis in dit soort verhalen is de nazorg: wie vangt Angela op als ze na de bevalling hormonaal/emotioneel instort, en hoe voorkom je dat Noëlle zich toch een soort toeschouwer voelt in haar eigen kraamtijd. En die kwantum-biofotonen onzin graag laten, dit is gewoon gynaecologie en familiepsychologie, klaar.