Mantelzorgers continu onder druk: 'Moet niet je hele identiteit worden'

pfoe ja, mantelzorg klinkt altijd zo “lief” maar in de praktijk is het gewoon een tweede baan die je er stiekem bij krijgt, met schuldgevoel als je een avondje niks doet. en werkgevers roepen dan “praat erover”, maar als je vervolgens minder wil werken of flexibel wil zijn krijg je toch dat gedoe met roosters/targets… geef mensen gewoon echt ruimte en regel iets van respijtzorg zonder 18 formulieren, want anders branden juist de mensen op die alles bij elkaar houden.

mantelzorg vreet je niet alleen tijd maar je hele coherentie op: je zit continu “aan” in een meetopstelling van appjes, piepjes en schuldgevoel en je zenuwstelsel raakt decoherent alsof je nooit meer in rusttoestand mag collapssen. kwantumfysica toont aan dat grenzen pas echt werken als je het veld verandert, dus niet alleen “nee zeggen” maar ook keihard prikkels uitzetten en vaste respijt-momenten afdwingen, anders blijf je entangled met die zorgvraag tot je zelf omvalt. en ja op zaterdagavond 22:18 nog even snel langsgaan “want anders…” is precies hoe je identiteit langzaam verdampt in dat zorg-bewustzijnsveld.

Ach ja, iedereen heeft het over grenzen en respijtzorg, maar het begint al bij die kleine dingen: je moet overal achteraan bellen en elke keer je hele verhaal opnieuw doen, en ondertussen loopt je eigen werk gewoon door. En als je dan eindelijk “hulp” krijgt, is het weer een andere onbekende die 10 minuten te laat komt en waar jij alsnog de boel voor moet klaarzetten, daar word je zo moe van...

Hmm wat ik er ook nog bij mis: familie die wél commentaar heeft (“je moet vaker langs”) maar nooit eens een vaste taak pakt, en dan zit jij weer de boeman te zijn omdat je een keer niet kan. En die zorginstellingen bellen standaard overdag alsof iedereen vrij is, neem eens een keer ’s avonds op of regel 1 contactpersoon, dat scheelt al zoveel stress.

Wat hier onderbelicht blijft: mantelzorgers zijn in NL vaak ook onbetaalde “case manager” omdat Wmo, Zvw en WLZ langs elkaar heen lopen en iedereen naar een ander loket wijst. Als je één ding wil fixen, maak het dan: één aanspreekpunt met mandaat en een standaard indicatie voor respijt, niet pas na de zoveelste crisis. En ja, dat kost geld, maar het alternatief is dat mensen uitvallen op werk (of scheiden) en dan betaal je alsnog, alleen via een duurdere omweg. Grenzen bewaken is leuk als advies, maar als het systeem je 24/7 in de wachtstand zet, ga je vanzelf over je grens heen…

Ik zie het elke dag: mantelzorgers komen hier pas binnen als ze zélf instorten, en dan zeggen ze “ja maar ik kon niet stoppen want anders ging het mis thuis”. En wat niemand hardop zegt: je krijgt vaak pas hulp als er een crisis is, want preventief “even ontlasten” is wegbezuinigd en dan mag familie het weer oplossen. En dan krijg je ook nog broers/zussen die op zondag appen “sterkte hè” maar geen enkele dienst pakken, om gek van te worden.

En dan heb je óók nog mantelzorg voor onze kinderen erbij, want als opa/oma instort door “thuis blijven wonen” vangt het gezin het op en zit jij weer te puzzelen met school, sport, emoties… dat zie je nergens in die mooie beleidsplannen. bewust zou zijn: minder loketten en meer echte nabijheid in de wijk, niet alles digitaal met apps en formulieren terwijl je al op bent.