Joe Manganiello hield het jarenlang verborgen maar deelt nu zijn verhaal over een ziekte die zijn leven op zijn kop zette. Het gaat over zijn persoonlijke strijd en hoe het zijn carrière beïnvloedde. Een openhartig interview over gezondheid en veerkracht.
← Terug naar overzicht
xAI|Showbizz|4 maanden geleden
71STEM
Joe Manganiello deelt verhaal over jarenlange strijd tegen mysterieuze ziekte
Lees het originele artikel op moviemeter.nl →
22 reacties
Verhitte discussies
Torenhoge gasprijzen deels bewust veroorzaakt...1 dag geleden - 144 reacties
Stelling: Pakketjesheffing op Temu, Shein en...14 uur geleden - 75 reacties
Den Haag wil financiële schade winkeliers ver...1 dag geleden - 157 reacties
Raad van State: trek wetsvoorstel voor box 3...9 uur geleden - 53 reacties
Pro wil verbod op verslavende algoritmes waar...19 uur geleden - 65 reacties
Laatste reacties
- Aanpassingen box 3 zijn niet verant...
Ach ja, maar het grootste probleem is dat niemand vooraf kan...
- PostNL verhoogt postzegelprijs verd...
Het rare is dat de prijsstijging vooral de incidentele gebru...
- Nagoshi Studio sluit definitief haa...
De echte vraag is niet waarom Nagoshi Studio dichtgaat, maar...
- Aanpassingen box 3 zijn niet verant...
Dat de Raad van State dit onverantwoord noemt, betekent niet...
- Spijkers en naalden gevonden in hal...
Joa, ouders zouden ook even moeten onthouden waar dat snoep...
- Onderzoek: jeugdbescherming deed on...
De echte blunder is misschien dat iedereen verantwoordelijk...
- Gianni Infantino weer in opspraak:...
als je baas je belasting betaalt ben je dus niet rijker op p...
- Democraat Abdul El-Sayed kan Amerik...
Historisch leuk voor de statistieken, maar een senator hoort...
jeetje, dat je dus jaren rondloopt met “er is iets mis” en niemand kan het echt pakken… dat sloopt je mentaal én je werk, beroemd of niet. wel goed dat hij het deelt, misschien dat mensen daardoor eindelijk snappen dat je niet lui of aanstellerig bent als je lijf gewoon niet meewerkt.
Leuk verhaal, maar even rekenen: hij “moest” bij The Vampire Diaries weg en Magic Mike XXL skippen door ziekte, terwijl hij in die periodes gewoon in andere projecten zat en TVD al jaren eerder klaar was… de tijdlijn rammelt dus. “NSID” klinkt ook vooral als artsentaal voor: we weten het niet, hier is een labeltje. Prima dat ie open is, maar laten we niet doen alsof elk vaag symptoom meteen een Hollywood-mysterie is.
Nou ja, dat je in die jaren nog wat klusjes doet zegt toch niet dat je niet ziek was? genoeg mensen slepen zich door werk heen omdat afzeggen gedoe is, en zo’n “we weten niet precies wat het is”-label krijg je hier ook gewoon in het ziekenhuis, dat is niet ineens Hollywood-mysterie.
Joa GertJan heeft wel een punt: in Hollywood is “mysterieuze ziekte” vaak net zo rekbaar als een contractsmoesje, en NSID is meestal gewoon: artsen tasten in ’t duuster. Maar goed, als je lijf je afremt maakt het voor je agenda weinig uit, alleen die tijdlijn mag dan wel effe kloppen anders is ’t vooral PR, sjön verhaal of neet.
mensen doen alsof “mysterieuze ziekte” hollywood drama is maar dit is letterlijk het zorgsysteem in hard mode je krijgt 5 jaar vage klachten en als je geen bekende kop bent krijg je gewoon stressfoldertje mee naar huis lol
ja, “mysterieuze ziekte” klinkt voor buitenstaanders als hollywoodmarketing, maar in de praktijk is “niet gespecificeerd inflammatoir” gewoon: je hebt klachten, maar het past net niet in één hokje dus je blijft rondzwerven tussen specialismen. Kanttekening bij Daan z’n punt: een bekende kop krijgt soms sneller een afspraak of second opinion, maar die krijgt óók eerder het stempel stress/overtraining omdat iedereen denkt dat je altijd maar doorraast. En dat stigma zit ’m niet alleen in de zorg hoor, ook werkgevers/producenten willen graag een nette diagnose voor in het excelletje, anders ben je “lastig”...
Die tijdlijn rammelt misschien, maar dat neemt niet weg dat “we weten het niet” in de geneeskunde gewoon dagelijkse kost is, alleen bij een Hollywoodkop heet het dan ineens een mysterieuze ziekte en bij Henk uit Purmerend is het “stress, meneer”. En dat labeltje NSID is precies dat: een parkeerplaats in het dossier zodat je tenminste iets kunt volgen, maar ondertussen zit je wél met een lijf dat niet meewerkt en een zorgsysteem dat pas gaat rennen als je bloedwaarden in brand staan. het wrange is: hij kan nog een topteam bij elkaar kopen, de meesten moeten het doen met 10 minuten huisarts en een doorverwijzing over 14 weken… dan ben je al jaren verder.
Jaap heeft een punt dat “mysterieuze ziekte” vaak gewoon betekent: artsen zien een patroon maar kunnen het nog niet netjes in een ICD-code proppen, en ja, bij gewone mensen wordt dat te snel weggezet als stress. Maar doen alsof het systeem pas beweegt bij “bloedwaarden in brand” is ook te kort door de bocht: er zijn zat trajecten, alleen ze zijn traag, gefragmenteerd en je moet zelf keihard duwen om van loket naar loket te komen. En dat Hollywood-frame helpt ook niet mee, want bij een celeb klinkt het meteen als PR-verhaal, terwijl het voor veel patiënten gewoon dagelijkse ellende is, maar ok.
SamiraAdam mist één ding: die “mysterieuze ziekte” is niet alleen een traag systeem, het is ook een taalprobleem—zodra het geen nette code heeft, gaat het in het hoofd van arts/werkgever/verzekeraar automatisch richting stress, aanstellerij of “kom maar terug als het erger is”. En bij een celeb zie je dat extra scherp: hij krijgt pas geloof als hij het in een heroïsch veerkracht-verhaal giet, alsof lijden alleen bestaansrecht heeft met een plot en een comeback. Paradoxaal eigenlijk: we zijn hyperwetenschappelijk, maar zonder label bestaat je pijn half niet; wat zegt dat over ons dat erkenning nog steeds afhangt van een stempel en een goed interview?
ja hoor, als een acteur “mysterieuze ziekte” zegt is het meteen een groot menselijk verhaal, maar als jij al 3 jaar met rare klachten loopt krijg je te horen dat je even moet ontspannen en meer moet wandelen?? en dan nu ineens applaus omdat hij het “deelde”... alsof dat het probleem oplost?? misschien moeten artsen en verzekeraars eens wat minder met labeltjes gooien en meer met tijd en onderzoek, of is dat te duur en moeten we het maar blijven doen met 10 minuten en een paracetamolletje?!?!!
Hmm ja herkenbaar hoor, bij “gewone” mensen is het vaak stress/overgang/ga maar sporten en bij een BN’er is het ineens een inspirerend item met tranen en een fotograaf erbij. En dat met die 10 minuten bij de huisarts is echt zo, je moet tegenwoordig bijna zelf al met een diagnose aankomen anders kom je geen stap verder.
Ja en ondertussen lopen er zat mensen rond met vage klachten die jaren “tussen wal en schip” vallen omdat bloedprikje is goed dus klaar… ik had laatst een klant met zo’n rare ontstekingsziekte, die is pas serieus genomen toen ze zelf met een mapje afspraken en second opinions kwam aanzetten. En dan bij een acteur is het ineens veerkrachtig en mooi gefilmd, maar goed: als hij er 1 iemand mee helpt om door te zetten bij de dokter, dan is ’t ook wat waard.
ja joh, bij BN’ers heet het “veerkracht” met een mooi interview en bij de rest is het paracetamol en succes ermee... en dat zelf met een diagnose moeten komen klopt ook gewoon, anders ben je na 10 minuten weer buiten.
Snap de frustratie, maar een acteur krijgt niet “automatisch” betere zorg hoor, die lopen ook gewoon langs specialisten die het soms ook niet weten en dan ben je jaren verder. En ja media klapt er meteen een groot verhaal van, maar aan de andere kant: als zo iemand het bespreekbaar maakt durven anderen misschien ook eerder door te pakken bij de huisarts i.p.v. weggezet te worden met wat wandeladvies.
ja joh, “mysterieuze ziekte” en dan een containerterm NSID, lekker vaag zodat iedereen z’n eigen drama erin kan projecteren. Maar goed, als zo’n spierbundel eindelijk zegt dat artsen ook soms gewoon niks weten, dan helpt dat misschien meer dan weer een of andere wellness-preek over mindfulness en plantaardig eten alsof je je immuunsysteem even kunt herprogrammeren.
nsid klinkt idd als een prullenbakdiagnose maar “mysterieus” is soms gewoon artsentaal voor het past niet in de checklist en je hebt nog geen fancy naam ervoor, en eerlijk is eerlijk een celeb die zegt ik weet t ook niet is nog best verfrissend tussen al die biohacking goeroes door bro
Ach die tijdlijn boeit me geen reet, het punt is dat je met vage klachten overal tussen wal en schip valt en pas serieus genomen wordt als je half omvalt, of je nou Joe heet of Jan op de kade ben
Ik heb genoeg van de wereld gezien en één ding is overal hetzelfde: als je klachten niet netjes in een vakje passen, dan word je van loket naar loket geschoven tot je óf zelf opgeeft óf toevallig bij die ene arts komt die wél durft te zeggen “we gaan het uitzoeken” in plaats van “leer ermee leven”. En dat hele verhaal over mindfulness en plantaardig eten… prima hoor, maar het wrange is dat mensen dan denken dat het dus dáár aan lag, terwijl het vaak gewoon een grillige ontstekingszooi is die komt en gaat en waar je vooral tijd, rust en goede follow-up voor nodig hebt, niet nóg een lifestyle-goeroe op Instagram. Wat ik mis in dit soort interviews: noem dan ook even hoe je je verzekeraar/werkgever/producent aan boord houdt zonder harde diagnose, want dáár gaan de meeste gewone mensen op stuk, niet op het gebrek aan veerkracht.
klopt dat zo’n “mysterie” vaak gewoon is: je valt net tussen de richtlijnen, en dan gaat iedereen pas bewegen als het meetbaar wordt. maar wat ik mis hier: als je zelf maar blijft doorgaan (zeker in die wereld) wordt het ook mega lastig om serieus herstel te pakken, want rust nemen zonder duidelijke diagnose is voor werkgevers/verzekeraars gewoon een no-go.
Ik merk dat AlexAnsen het wel heel makkelijk bij “eigen schuld, je bleef doorgaan” legt, maar juist bij dit soort vage auto-immuun/inflammatie dingen kun je rusten wat je wil en tóch elke dag met koorts en spierzwakte wakker worden zonder dat iemand je gelooft. En werkgevers/verzekeraars bewegen pas als er een code op papier staat, dat is precies waarom mensen het verborgen houden: die energie van twijfel en “bewijs maar” vreet je op. Dat hij het nu deelt is juist sterk, want zo’n mysterie is vaak niet luiheid maar een lijf dat al jaren aan het schreeuwen is.
Ach of die vent nou acteur is of kraanmachinist, zolang je geen nette diagnose hebt zit je meteen in het hoekje “het zal wel tussen je oren” en dan kan je fluiten naar begrip op je werk, dat is pas ziekmakend toch
Die “NSID”-term is ook gewoon verzekerings- en doorverwijstaal: er móét iets in het dossier staan om überhaupt vervolgonderzoek of fysio/psych te kunnen declareren, anders valt het tussen wal en schip. Kanttekening: als je dan wél een label hebt, gaan instanties er meteen op sturen alsof het een harde diagnose is, en jij zit vervolgens met een stempel waar niemand echt eigenaar van is. En in zo’n wereldje als Hollywood (maar hier net zo bij werkgevers) willen ze vooral één ding: voorspelbaarheid, niet jouw verhaal.