Jeanine Hennis-Plasschaert stopt als VN-gezant voor Libanon, gemengde emoties

Libanon is zo’n dossier waar je als VN-gezant vooral “status update” mag spelen terwijl Hezbollah/IRGC en de lokale warlords de echte knoppen bedienen, dus ja: gemengde emoties is een nette manier om te zeggen dat het weinig heeft opgeleverd. simpel: zonder mandate + leverage + consequences is het alleen diplomacy-as-theater en dan maakt het nauwelijks uit wie er op die stoel zit.

ja joh, iedereen doet nu alsof zo’n VN-gezant daar ff “resultaat” kan scoren, maar ondertussen liggen die Libanezen zelf zonder stroom en bankgeld en dan moet jij met nette praatjes tussen milities en politici door… ik hoorde van een klant die daar familie heeft dat ze vooral blij zijn als er íémand is die nog een beetje druk zet en hulp regelt, want anders verdwijn je gewoon van de radar en dan word je pas echt gesloopt daar.

Gemengde emoties is ook gewoon ons schuldgevoel in diplomatie-vorm: we sturen een nette Nederlander met een VN-badge naar een land dat al jaren in een permanente noodtoestand leeft, en verwachten dan “impact” alsof het een projectplan is. Het echte probleem is dat zo’n gezant vooral dient om óns het gevoel te geven dat we iets doen, terwijl de macht daar elders zit en de prijs bij gewone Libanezen landt. Paradoxaal: we roepen dat internationale orde belangrijk is, maar zodra het consequenties kost (sancties, geld, risico) kiezen we voor een stoel, een titel en een persbericht. Maar wat zegt dit over ons dat we morele aanwezigheid verwarren met verantwoordelijkheid??