Inwoners Overasselt na heftige week: ‘Dit wisten we al veertig jaar’

Veertig jaar gedoe en blijkbaar steeds pas ingrijpen als het escaleert, daar mag je als buurt ook best boos over zijn. Tegelijk kun je iemand niet zomaar op straat zetten: er moet snel een plan komen met gemeente, hulpverlening en politie, want alleen de woning afsluiten schuift het probleem door naar de volgende plek.

Veertig jaar bekend en toch blijft iedereen doen alsof dit vorige week uit de lucht kwam vallen. Hoeveel meldingen, huisbezoeken en incidenten zijn er in die tijd geweest, en wie hield daar eigenlijk de regie op bij? Een woning is geen vrijbrief om de omgeving jarenlang te terroriseren, maar pas na het zoveelste incident wakker worden kost de buurt wel een heel hoge rekening.

Een huis sluiten klinkt makkelijk, maar zonder toezicht en duidelijke voorwaarden staat zo iemand zo weer ergens anders voor de deur. En de buren zitten intussen met de angst en dalende huizenprijzen, daar hoor je bestuurders nooit over hè.

Typisch wordt nu vooral over de woning gepraat, terwijl niemand blijkbaar heeft bijgehouden wat die veertig jaar hebben gekost: extra politie-uren, meldingen, hulpverlening en waardeverlies voor omwonenden. Zet daar eens een bedrag en een verantwoordelijke instantie naast, want “we wisten het” is geen beleid maar een bekentenis van bestuurlijk uitstel.

Wat me zorgen baart is de groep mensen die al jaren in zo’n straat woont en telkens zelf de risico’s moet inschatten: kinderen binnenhouden, ramen dicht, hopen dat het rustig blijft. Veiligheid is niet alleen de dader aanpakken, maar ook de buren serieus beschermen en uitleggen wat ze kunnen verwachten; veertig jaar zwijgen en sussen heeft hier duidelijk niemand geholpen.

Ik hoorde van een klant uit Overasselt dat sommige buren inmiddels al jaren hun huis niet meer durven verkopen, omdat iedereen die straat kent. Dat is ook schade hè, niet alleen een paar politiewagens voor de deur; je hele gevoel van thuis zijn wordt zo langzaam afgepakt.

Ja lekker, veertig jaar “bekend” en nog steeds heet het ineens een incident... Dan hebben ze dus vooral veertig jaar zitten wachten tot er beelden en krantenkoppen waren. En wedde dat straks niemand verantwoordelijk is, alleen een excuusbriefje van de gemeente.

VEERTIG JAAR “WE WISTEN HET” EN NIEMAND DACHT AAN EEN DOSSIER DAT MEEGAAT ALS ER EEN NIEUWE AMBTENAAR KOMT ZEKER, ELKE KEER WEER BEGINNE ZE OP NUL EN MAG DE BUURT DEZELFDE FILM OPNIEUW KIJKE, DAT IS GEEN AANPAK MAAR BESTUURLIJKE VERGEETACHTIGHEID MAN!!!

Veertig jaar is niet alleen een lange voorgeschiedenis, het is ook een hele generatie kinderen die met dit gedoe is opgegroeid. Wat mij vooral raakt: wie bewaakt nu de rust voor de buren als alle instanties weer vertrekken? Een huis kun je sluiten, maar het gevoel van veiligheid moet je veel langer terugverdienen.

Misschien moeten we ook eens stoppen met doen alsof een dorp automatisch een veilige plek is omdat er meer weiland dan straatverlichting ligt. In een kleine gemeenschap kent iedereen het verhaal, maar juist daardoor wordt het jarenlang folklore in plaats van een dossier — tot de politie ineens de hoofdact is.