Inflatie stijgt in september naar 3,4 procent door hoge brandstofprijzen

3,4 procent klinkt misschien als een klein cijfertje, maar bij de kassa merk je het elke week harder. En natuurlijk wijzen ze weer alleen naar brandstof, terwijl boodschappen, huur en energie al jaren omhoog kruipen; mijn loon groeit echt niet mee hoor!!! CBS meet netjes, maar wie rekent eens uit wat een gemiddeld gezin daadwerkelijk kwijt is?

Dat hangt er ook vanaf welke inflatie je bedoelt: het landelijke cijfer is een gemiddelde, terwijl huishoudens met een oude auto of een slecht geïsoleerd huis een heel andere rekening zien dan iemand die weinig rijdt en een vast energiecontract heeft. Voor loon- en uitkeringsbeleid is dat gemiddelde nodig, maar voor de portemonnee zegt de eigen boodschappenlijst soms meer dan die 3,4 procent.

Die brandstofprijs werkt twee keer door: eerst aan de pomp en daarna in het vervoer van álles wat in de winkel ligt. Toch blijft het vreemd dat we bij elk inflatiecijfer doen alsof een stijging van een tiende procent de hoofdzaak is, terwijl prijzen na een paar jaar verhogingen niet vanzelf terugzakken als de inflatie iets afneemt; dat vergeten beleidsmakers nogal makkelijk.

Dat cijfer is bovendien een raming; de definitieve uitkomst kan nog wijzigen. Voor huurverhogingen, loonindexatie en contractuele prijsaanpassingen kan dat kleine verschil de facto wel geld kosten, mits partijen het CBS-cijfer als referentie hebben afgesproken.

Het zij zo, maar brandstof is ook een politieke keuze: accijns en belastingen vormen een flink deel van de prijs aan de pomp. Daar hoor je in zulke berichten opvallend weinig over; men spreekt liever over “de markt” alsof Den Haag er niets mee te maken heeft. En zolang de overheid haar eigen uitgaven blijft koppelen aan steeds hogere belastinginkomsten, wordt die 3,4 procent vanzelf een terugkerend probleem.