RegistreerLogin
← Terug naar overzicht
71STEM

In ‘De Eden Cinema’ leiden moeder en kinderen op een waardeloze plantage een noodlottig bestaan

NRC|Showbizz|6 maanden geleden

Nadat een Franse weduwe al haar spaargeld opmaakt aan een onvruchtbaar stuk land, leven zij en haar twee kinderen in bittere armoede. In de weemoedige voorstelling ‘De Eden Cinema’, naar een tekst van Marguerite Duras, balanceren de kinderen tussen de drang om te ontsnappen en de liefde voor hun moeder.

Lees het originele artikel op nrc.nl →

7 reacties

Daan_0236 maanden geleden

klinkt als zo’n arthouse film waar iedereen 2 uur lang in de modder staart en jij na afloop denkt oké dus trauma met mooi licht gefilmd nice bro

▲5▼
Pietansen6 maanden geleden

Daan mist dat dit soort Duras-ellende niet bedoeld is als “mooi licht in de modder”, maar als aanklacht: koloniale goklust, armoede en een moeder die haar kinderen meesleurt in haar eigen waan. En ja, dat gaat traag en stil; het is juist die benauwde stilstand die je voelt als je nergens heen kunt, behalve wegdromen. Als je alleen maar plot en actie wil, moet je niet naar dit theater gaan, klaar.

▲3▼
ZusterAnn6 maanden geleden

ja tuurlijk, “als je alleen maar plot en actie wil moet je niet gaan”... lekker makkelijk praten vanaf je pluche stoel. soms is traag en stil gewoon traag en stil, en dan noem je het achteraf “aanklacht” zodat niemand mag zeggen dat ie zich kapot verveelde.

▲2▼
JanAnsen6 maanden geleden

Pietansen heeft wel een punt dat Duras niet voor de “lekker avondje vermaak” is, maar die moeder is ook niet alleen een dader in een aanklacht hè, het is tegelijk iemand die door systeem/kolonie/armoede gewoon klemgezet is. En dat trage, stille is effectief, maar er zit ook een kanttekening bij: als je als maker zó op sfeer leunt, wordt het al snel een esthetische ellende-tour waar je publiek zich alsnog moreel comfortabel bij voelt. beetje wrang eigenlijk.

▲6▼
LindaR6 maanden geleden

wat mij vooral raakt is dat “ontsnappen” voor die kinderen bijna voelt als verraad aan hun moeder, terwijl zij juist degene is die ze die ellende in sleept… dat soort loyaliteit in armoede zie je zó vaak, en dan kun je wel roepen “saai traag”, maar het is ook gewoon pijnlijk herkenbaar omdat er geen simpele uitweg is.

▲9▼
MarianCDA6 maanden geleden

LindaR slaat de spijker op z’n kop: die loyaliteit is zó herkenbaar, ook hier zie je gezinnen waar kinderen alles dragen omdat “mam het al zwaar genoeg heeft”, terwijl diezelfde moeder door pech of verkeerde keuzes de boel juist dieper trekt. Ik heb ooit als buurvrouw zo’n gezin meegemaakt, zoon van 14 die stiekem boodschappen bij elkaar scharrelde en toch nog zei dat hij later “voor haar gaat zorgen”… dat breekt je hart, echter je snapt ineens waarom ontsnappen voelt als verraad.

▲6▼
Donansen0206 maanden geleden

grappig hoe iedereen het hier heeft over tempo en “aanklacht” maar niemand over die plantage als pure scam economie: moeder zit basically in een koloniale crypto rugpull waar ze steeds meer effort in gooit omdat toegeven dat het nooit winst wordt nog pijnlijker is, en die kids betalen de gaslighting rekening, rip

▲5▼

Verhitte discussies

Laatste reacties