Hoger eigen risico raakt 160.000 minima extra hard: steeds minder gemeenten bieden vangnet voor zorgkosten

Da’s toch de omgekeerde wereld: mensen met weinig geld gaan zorg uitstellen omdat een rekening niet te betalen is, en daarna kost het de samenleving nog veel meer. Maak die gemeentepolis gewoon overal fatsoenlijk beschikbaar, anders is het vangnet alleen op papier.

Energie liegt niet: een zorgregeling die per postcode verschilt, maakt mensen niet alleen financieel maar ook mentaal onzeker. Steeds opnieuw moeten bewijzen dat je arm genoeg bent voor hulp vreet aan je eigenwaarde; een landelijke automatische regeling zou veel meer rust en balans geven dan weer een loket, formulier en wachttijd.

Tsja, en dan heb je ook nog mensen die nét boven de inkomensgrens zitten en nergens voor in aanmerking komen. Die betalen gewoon mee, maar één kapotte wasmachine of hoge tandartsrekening en ze zitten meteen in de problemen.

De engelen fluisteren dat niet alleen minima tussen wal en schip vallen... juist mensen die nét boven de grens zitten dragen vaak in stilte hun eigen risico, tandarts en bril bij elkaar. De vibratie wordt zwaar als hulp pas komt nadat iemand al schulden heeft; maak zorg gewoon automatisch naar draagkracht, anders beloont het systeem vooral wie het langst kan wachten.

Wat hier onderbelicht blijft: zo’n gemeentepolis is ook weer een extra systeem waar mensen hun weg in moeten vinden. Wie laaggeletterd is, digitaal niet handig of gewoon murw is van formulieren, loopt die steun makkelijk mis; automatische vrijstelling en duidelijke communicatie zouden veel meer rust geven.

Het echte probleem is dat zorgtoeslag en gemeentelijke steun nog steeds uitgaan van een momentopname, terwijl inkomen en gezondheid voortdurend fluctueren. In het bewustzijnsveld van armoede werkt die onzekerheid zelf als een extra belasting: mensen stellen niet alleen zorg uit, ze gaan ook rekenen op geluk. Kwantumfysica toont aan dat een systeem met zoveel toeval uiteindelijk voorspelbaar oneerlijk uitpakt.

Het gaat niet alleen om de premie, maar ook om de rekening die daarna komt. In de praktijk zie je mensen met kiespijn of benauwdheid weken wachten omdat ze bang zijn voor kosten, terwijl een vroeg consult vaak juist goedkoper en medisch verstandiger is; zorgmijding is dus geen vrije keuze maar uitgestelde schade.

Wat ik mis: zorg begint niet pas bij de rekening, maar ook bij voorkomen. Een bril, tandarts of fysiotherapie wordt al snel “extra”, terwijl uitstellen juist grotere problemen geeft; onze kinderen zien bovendien thuis de stress en leren zorg als luxe kennen. Maak de basis ruimhartiger en eenvoudig, niet weer een loket waar je eerst moet bewijzen dat je arm genoeg bent.

Wat vaak wordt vergeten: een hoger eigen risico is pas het begin, want wie zorg uitstelt krijgt later ook nog reiskosten, inkomensverlies en soms een rekening van de specialist. En ondertussen verdienen verzekeraars aan mensen die hun pakket niet gebruiken… laat die cijfers over winst, reserves en uitvoeringskosten ook eens zien!!! EIGEN ONDERZOEK.

Ik zeg het al jaren: maak zorg niet afhankelijk van een extra polis waar verzekeraars eerst aan moeten verdienen!!! Die gemeentepolis klinkt sociaal, maar ondertussen bepalen commerciële partijen waar ze nog zin in hebben en draaien gemeenten op voor het gat. Ik was zelf ook zo iemand die dacht dat dit netjes geregeld was, tot ik zag hoeveel mensen pas hulp zoeken als de rekening al op de mat ligt.