Grote thuisbatterijmerken reageren: ‘Eerlijk is eerlijk: de besparing wordt lager’

Dus eerst wordt een terugverdientijd verkocht alsof die min of meer vaststaat, en zodra de regels veranderen blijft diezelfde terugverdientijd “toevallig” overeind. Dat kan best kloppen in een optimistisch rekenmodel, maar consumenten hebben weinig aan modellen waarin stroomprijzen, batterijslijtage en belastingregels allemaal gunstig uitpakken. Enerzijds kan zo’n grote batterij helpen bij netbalans, anderzijds wordt het risico wel erg makkelijk bij de klant gelegd: minder opbrengst voor het huishouden, terwijl de leverancier de marketingcijfers gewoon laat staan.

Ach, een thuisbatterij is geen spaarpot maar een apparaat met onderhoud, slijtage en brandrisico; reken eerst uit wat er overblijft zonder subsidie en mooie stroomprijzen, dan valt de rekening vaak vies tegen hoor

Hier op het land zou ik vooral oppassen met een grote batterij kopen voor stroomhandel. Voor eigen gebruik kan een kleiner systeem best logisch zijn, maar een boer kan niet zomaar uitrekenen wat stroom morgen doet; daar heb je ook machines en voer op draaien. Laat leveranciers daarom niet alleen een terugverdientijd tonen, maar ook een slechtweerscenario met lage prijzen, slijtage en nieuwe regels.

De kern is dat leveranciers wél zekerheid verkopen over de terugverdientijd, maar geen zekerheid geven over de opbrengst — lekker makkelijk ondernemen met andermans geld. Als die batterij ook het net helpt stabiliseren, laat dan de energieleverancier of overheid een deel van dat risico dragen in plaats van het bij huishoudens neer te leggen.

De grootste misser vind ik dat niemand het heeft over wat er gebeurt bij een storing of faillissement van zo’n leverancier. Je koopt dan geen simpel apparaat meer, maar hangt financieel af van software, een handelsplatform en contractvoorwaarden; daar mag best een harde garantie op komen, niet alleen een mooie terugverdientijd.

De echte vraag is wie straks bepaalt wanneer de batterij laadt en ontlaadt, en wie aansprakelijk is als die software ernaast zit. Een leverancier kan de terugverdientijd niet geloofwaardig “vasthouden” terwijl belastingregels, marktprijzen én aansturing onzeker zijn; laat daarom onafhankelijke rekenvoorbeelden en een opzegbare regeling zien, niet alleen een verkoopverhaal.

Wat hier onderbelicht blijft: een grote batterij kan ook de piekbelasting van een huis verlagen, bijvoorbeeld door niet tegelijk met de warmtepomp en laadpaal van het net te trekken. Dat voordeel staat los van handelen op de stroommarkt, maar is lastig in euro’s te voorspellen en hangt af van toekomstige nettarieven. Juist daarom zou ik aanbieders verplichten de opbrengst uit eigen verbruik, handel en netbesparing apart te tonen, met een scenario waarin die handelsopbrengst vrijwel wegvalt.

De rekensom mist nog een praktisch punt: wie betaalt de stroom als de batterij op een ongunstig moment vol zit en de marktprijs negatief wordt? Een systeem dat vooral op handelswinst draait kan voor de leverancier interessant blijven, maar een huishouden moet ook weten hoeveel controle het zelf houdt en wat er gebeurt als de slimme aansturing tijdelijk uitvalt.

Wat mij vooral stoort: de klant kan straks minder verdienen, maar heeft geen enkele invloed op de markt waarop die batterij handelt. Dat is geen investering zoals een spaarrekening, maar deelname aan een complex systeem waarvan de spelregels en algoritmes elders worden bepaald. Als leveranciers die flexibiliteit zo waardevol vinden, mogen ze ook gewoon een minimumopbrengst garanderen in plaats van alleen een terugverdientijd uit een brochure.