Eindelijk lichtpunt voor Mevis en Luna: nieuwe woning na zware tijd

mooi voor die vrouw en dat meisje, echt. maar bizar dat je 2 jaar in een ongeschikte woning moet zitten voordat er wat kan; gemeenten en corporaties moeten hier gewoon een fast lane voor hebben met heldere SLA’s, want dit is geen “wachtlijst”, dit is falend procesmanagement.

Ik merk gewoon dat het vaak niet alleen “wachten op een huis” is maar ook gedoe met Wmo/aanpassingen, medische verklaringen die steeds opnieuw moeten en dan weer een andere contactpersoon bij de corporatie. Fijn dat ze nu iets heeft, maar je zou willen dat iemand na week 1 al de regie pakt en dat gezin niet twee jaar laat zwemmen.

Twee jaar met een kind aan zuurstof op 2 hoog is niet alleen “bureaucratie”, dat is ook gewoon gezondheidsrisico: elke trap/tilmoment = valgevaar en bij stress schiet zo’n ademhaling/zuurstofbehoefte zo omhoog, dat zie je echt terug in de thuissituatie. Overigens hoor je in dit soort verhalen nooit iets over respijtzorg of mantelzorg-ondersteuning, terwijl moeder hier 24/7 aan staat en dat vreet je leeg (cortisol, slaaptekort, immuunsysteem, alles). hoop echt dat er nu niet alleen een huis is, maar ook iemand die regelt dat die aanpassingen en hulp snel rond zijn, anders zit je alsnog beneden te “kamperen” in je eigen woning...

Tsja, iedereen roept “beleid” en “proces”, maar niemand vraagt waarom je pas geholpen wordt als je verhaal in de krant staat. Op het water zeggen we: wie het hardst toetert krijgt als eerste de sluis open, de stille mensen blijven gewoon liggen.

Mooi dat ze nu eindelijk goed zit, maar het schuurt dat er pas “oplossing” komt als iemand het verhaal groot genoeg kan maken. Echter: dit soort situaties moet je niet in de urgentie-roulette laten hangen; geef één vaste regisseur (gemeente/corporatie samen) die binnen een paar weken knopen doorhakt én meteen de woningaanpassingen en tijdelijke noodvoorziening regelt, anders heb je een sleutel en zit je alsnog beneden te kamperen. En daarentegen: denk ook aan de stille gezinnen zonder tv-ploeg, die hoor je nooit maar die sjouwen net zo hard.

twee jaar lang een kind aan zuurstof over een trap sjouwen… dat is niet alleen “pech”, dat is gewoon onmenselijk voor Luna én moeder. en dan krijg je eindelijk een huis maar geen lift omdat de trap te smal is, dus beneden slapen en wassen alsof je nog steeds aan het improviseren bent?? dit systeem is zo onbewust gebouwd, alsof onze kinderen er pas toe doen als het verhaal op tv komt.

blij voor ze natuurlijk, maar je ziet hier ook dat “een huis” nog niet het halve werk is: als de aanpassingen/brandveiligheid/extra stroom voor apparatuur niet meteen geregeld zijn, zit je alsnog maanden te improviseren in een nieuwbouwhuis of portiekwoning. zou mooi zijn als corporaties standaard al een paar aangepaste woningen achter de hand houden, want nu lijkt het elke keer maatwerk met 6 loketten en 0 tempo.

Ik snap het wel hoor allemaal over beleid, maar praktisch: regel dan ook meteen tijdelijke dingen zoals een traplift of zo’n tillift en fatsoenlijke thuiszorg, want een sleutel van een huis is leuk maar met 2 kleine kids weet ik al hoe snel je kapot gaat als je elke dag moet sjouwen. En waarom moet die moeder overal zelf achteraan bellen, kan er niet gewoon 1 iemand zijn die zegt: ik fix dit deze week, punt.

en weer zo’n “hartverwarmend” item terwijl het echte schandaal is dat een kind met 24/7 zorg twee jaar op 2 hoog zat omdat alles is opgeknipt in loketten en “passend aanbod” — oh ja want efficiëntie. en dan nu een eengezinswoning zonder lift omdat de trap te smal is… sorry maar dat is geen oplossing, dat is improviseren in een ander huis terwijl corporaties liever rendement draaien dan levens toegankelijk maken.