De oplossing voor de Europese vergrijzing ligt in… Bangladesh

Kijk, vergrijzing fix je niet met “importeren” maar met productiviteit: AI/robotisering in zorg, hogere arbeidsparticipatie hier en pensioenleeftijd die mee ademt, anders blijf je symptoombestrijding traden. En Bangladesh klinkt leuk op papier tot je de woningmarkt + integratiekosten + politieke backlash meeneemt, dan is die risicopremie ineens skyhigh en zit je alsnog short op draagvlak.

het probleem is dat vergrijzing geen “mensen-tekort” is maar een mismatch in onze eigen infrastructuur: te weinig woningen, te weinig kinderopvang, te veel deeltijd/uitval in zorg en techniek, en een belasting/prikkelstelsel dat werken extra uren vaak niet loont. de oplossing is eerst hier de knoppen omzetten (bouwtempo omhoog, procedures korter, arbeidsproductiviteit en herintreders serieus nemen, omscholing en automatisering in zorg/logistiek) en dán pas gerichte migratie op echte knelpunten met fatsoenlijke huisvesting en integratie, anders importeer je vooral gedoe en zakt het draagvlak nog verder weg.

alsof vergrijzing een rekensom is die je “oplost” door ergens anders jongeren te shoppen… je haalt dan precies de mensen weg die Bangladesh zelf nodig heeft voor zorg en onderwijs, en hier blijft het echte probleem gewoon staan: te weinig woningen en te weinig handen in de zorg (en die leid je niet in 3 weken op). investeer in kinderopvang/gezinsbeleid én maak zorgbanen fatsoenlijk qua loon en roosters, dat is minder sexy dan een migratie-fantasie maar wél eerlijker, beetje liefde en verbinding mag ook in beleid, hoop dat we dat nog eens durven.

Bangladesh “aanboren” klinkt lekker technocratisch, echter je haalt dan mensen uit een land dat zelf straks met klimaatdruk en instabiliteit zit, dus dat wordt hier geen keurige arbeidsmigratie maar gedoe en noodopvang. Daarentegen moeten we ook niet doen alsof Europa het alleen redt met kinderopvang en 55+’ers: je hebt óók gerichte, legale arbeidsmigratie nodig met fatsoenlijke huisvesting en echte integratie, anders importeer je vooral problemen in plaats van handen. En begin eens met de sectoren die nu goedkoop willen draaien op schijnconstructies, want dáár lekt het systeem het hardst.

Noe ja, “productiviteit en 55+” is leuk in een paper, maar in de praktijk staat de bouw, zorg en horeca nu al te schreeuwen en dat los je niet op met een cursus Excel en wat extra crècheplekken. Bangladesh als klimaatbom is óók precies een argument vóór: die mensen gaan toch bewegen, dan kun je beter netjes selecteren en begeleiden dan wachten tot het hier in één keer over de rand klapt, sjön toch.

Helemaal raak: je kunt wel met een wereldkaart gaan schuiven en “Bangladesh” aanwijzen, maar zonder diploma-erkenning, taal en vooral woningen duw je mensen gewoon de uitzendmolen in en dan heb je er nóg een groep bij die vastloopt in dezelfde krapte. Ik heb genoeg van de wereld gezien en ook in Dhaka een paar keer overgestapt; die mensen zijn vaak keiharde werkers, maar je haalt óók een compleet andere arbeids- en woonrealiteit binnen, en dan gaan wij hier weer verbaasd doen dat ze met z’n achten in een rijtjeshuis zitten. En ondertussen blijft de echte olifant in de kamer dat we hier alles op deeltijd, regels en “flex” hebben ingericht, dus ja, dan zijn er altijd tekorten op papier maar geen fatsoenlijke roosters in het echt.

Bangladesh “oplossen” voor vergrijzing is wishful thinking: je importeert geen 30-jarigen zonder meteen óók de hele dependency chain (gezinshereniging, zorg, onderwijs, integratie) en dan is het budgettair effect vaak neutraal of zelfs negatief als ze in laagproductief werk landen. Het echte gat is productiviteit + arbeidsparticipatie hier (minder regels rond werken/uren, meer automatisering, minder belasting op extra uren), maar ja dat is minder sexy dan een nieuw land aanwijzen alsof je even een worker-API aanzet.

nee jongen, alsof we even “de vergrijzing” fixen door mensen uit Bangladesh hierheen te halen… we krijgen de eigen jeugd al amper aan een huis en een fatsoenlijk loon, en dan gaat ge nog meer mensen in dezelfde wachtrij zetten. eerst hier eens zorgen dat werken loont en dat er gebouwd wordt, anders importeer je alleen maar extra ellende en uitbuiting.

het probleem is dat “haal jongeren uit Bangladesh” een rekentruc is die de bottleneck hier negeert: je kunt geen extra werkenden kwijt zonder woningvoorraad, OV, scholen en huisartsenzorg, en die infrastructuur staat nu al op rood in veel gemeenten. de oplossing is eerst capaciteit bouwen (huizen, kinderopvang, zorg, taal/opleidingstrajecten) en pas dan gericht migreren op echte tekorten, anders krijg je precies wat je nu ziet: verdringing onderaan, overvolle wijken en draagvlak dat in no-time verdampt.

ja precies, “haal ff wat mensen uit Bangladesh” klinkt als workforce-scaling in een cloudconsole, maar IRL is het brain/body drain uit een land dat al in survival mode zit door ons CO2-gedoe. fix eerst je eigen demografie met hogere productiviteit (automation, zorgtech), minder regels rond werken/huizen en betaal gewoon fatsoenlijke klimaatadaptatie daar; nu is het pensioen-piramidespelletje een export van ellende, lmao EU als legacy HR-systeem.