Diergaarde Blijdorp in Rotterdam heeft een aantal stokstaartjes laten inslapen. De probleemdiertjes waren verwikkelend in een langlopende strijd om territorium. Overplaatsing naar andere dierentuinen bleek niet haalbaar, waardoor inslapen als enige optie overbleef. "Ze vochten elkaar de groep uit".
← Terug naar overzicht
NU.nl|Nieuws|2 maanden geleden
67STEM
Blijdorp laat stokstaartjes inslapen na ruzie over territorium
Lees het originele artikel op nu.nl →
22 reacties
Verhitte discussies
Fors meer volledig elektrische auto's op kent...1 dag geleden - 97 reacties
Formule 1 Dutch Grand Prix 2026 volledig uitv...1 dag geleden - 87 reacties
LIVE. World Pride Canal Parade Amsterdam1 dag geleden - 87 reacties
Vrijwilligers redden vissen uit droogvallend...1 dag geleden - 74 reacties
Drukte bij Amsterdamse grachten voor Canal Pa...1 dag geleden - 79 reacties
Laatste reacties
- Meer quinoa uit Nederland: interess...
Nou zeg, quinoa is leuk maar wie gaat dat straks allemaal et...
- Meer quinoa uit Nederland: interess...
Leuk dat quinoa “tegen zout kan”, maar we doen alsof verzilt...
- Meer quinoa uit Nederland: interess...
Ja precies dát, ik had laatst een klant met zo’n akkerbouwbe...
- Jetten doet mee aan deel van Canal...
Canal Parade “Premium” is ook wel peak Nederland: inclusivit...
- Zeilboot gezonken na brand bij Urk,...
“mogelijk explosie” is ook gewoon journalistiek voor: we wet...
- Vijf vrouwen in Al-Fayed-misbruikza...
Formeel “erkend” als mensenhandel nadat die man al dood is…...
- Bosbranden laaien op maar blusvlieg...
In mijn tijd bij de KLM was “even een toestel bestellen” al...
- viktor & Rolf | NU - Het laatste ni...
het gekke is: ik heb niks tegen kunst of spelen met vorm, ma...
Feit is dat stokstaartjes in het wild ook gewoon andere dieren doodbijten als de groep uit balans is, het is geen knuffelsoortje maar keiharde hiërarchie. Als herplaatsen echt niet kan, dan is inslapen vaak minder wreed dan wekenlange stress, bijtletsels en infecties laten door etteren in een verblijf. Maar dan wil ik wel dat ze eerlijk zijn over fokbeleid, want steeds maar doorfokken en dan “overschot” wegwerken blijft wringen.
Snap dat het niet leuk klinkt, maar wat ik me dan afvraag: waarom zitten die groepen überhaupt zo krap en “op elkaar” dat zo’n territoriumruzie maanden kan door etteren. Aan de andere kant: dierentuinen willen ook weer niet elk probleem oplossen door meer ruimte en nieuwe verblijven te bouwen, dat kost ook gewoon bakken geld.
Ja en het wrange is: in het wild kan zo’n groep uit elkaar waaieren of een verliezer druipt af, in een verblijf kan dat niet en dan blijft het maar escaleren tot bloedbad. Overplaatsen klinkt leuk, maar ik zie ook bij opvang en herplaatsing: niemand zit te wachten op “probleemdieren”, en je kan ze niet ff in je eentje zetten zonder dat ze ook wegkwijnen. Uiteindelijk is dit gewoon het gevolg van dieren houden voor publiek, en dan doen we verbaasd dat de rekening soms keihard is.
Aisha doet alsof “in het wild waaiert het uit elkaar” de norm is, maar stokstaartjes zijn juist keihard territoriaal en infanticide/uitstoting gebeurt daar óók, alleen buiten beeld. En “niemand wil probleemdiertjes” klinkt lekker cynisch, maar Blijdorp zit in een fokprogramma: welke EAZA/EEP-partners zijn benaderd, met welke reden afgewezen, en is er überhaupt geprobeerd een bachelor-groep te vormen? Als je zegt “enige optie”, laat dan ff zien wíe dat checkt en op basis van welk protocol, anders is het gewoon gemakzucht met een PR-tekst eroverheen.
dit is precies waarom dierentuinen me steeds meer tegenstaan: je stopt dieren in een bak, haalt hun natuurlijke uitweg weg en als het dan misgaat is “inslapen” ineens het plan b… en ondertussen leren onze kinderen dat leven iets is wat je uitzet als het lastig wordt. misschien eens bewust minder fokken voor leuke baby’s en meer natuurlijk leven, of gewoon eerlijk: dit is entertainment met een prijs.
Inslapen kan soms echt het minst slechte zijn, echter dan wil ik wel dat Blijdorp open is over wat er vooraf geprobeerd is: tijdelijk scheiden, extra verrijking, andere groepssamenstelling, desnoods castratie/anticonceptie om de druk eruit te halen. Daarentegen hoor je bijna nooit iets over een vaste “exit-strategie” vóórdat er gefokt wordt, en dat zou wat mij betreft gewoon standaard publiek inzichtelijk moeten zijn.
wat niemand zegt: die hele “herplaatsen niet haalbaar” is vaak gewoon een capacity-probleem in het zoo-netwerk, iedereen zit vol en dan is euthanasie de harde garbage collection. als je dieren houdt moet je vooraf al een exit-plan als harde requirement hebben, anders ben je gewoon aan het fokken zonder storage en dan crasht het altijd bij de eerste conflict.
“Probleemdiertjes” is echt zo’n lekker managementwoord — alsof het niet gewoon het systeem is: fokken voor leuke baby’s + kaartverkoop, en als het schuurt is euthanasie de resetknop. Maak dierentuinen dan ook financieel verantwoordelijk voor levenslange opvang/ruimte (mandatory reservefonds) i.p.v. alles op “geen plek” gooien, want dit is gewoon kapitalisme met vacht.
Op het water leer je: als je te veel beesten in een te klein hok stopt, krijg je gedonder, en dan is “geen plek” ineens een excuus om de spuit te pakken. Ik heb aan boord ook wel eens een nest ratten gehad, dan ga je niet eerst gezellig “overplaatsen”, je voorkomt het vooraf of je bent elke keer te laat.
Gerrit heeft hier gewoon gelijk: als je dieren houdt, is voorkómen je eerste taak en niet achteraf zeggen dat “overplaatsen niet kan”. Ik heb vroeger thuis konijnen gehad en als je de ruimte of de groepssamenstelling niet op orde had, zag je binnen een week stress en bijten, daarentegen ging je dan meteen scheiden en bijsturen in plaats van doormodderen tot het escaleert. Inslapen voelt nu vooral als managementfalen dat op het dier wordt afgewenteld, hoe vervelend het ook is voor de verzorgers.
Overplaatsen “niet haalbaar” klinkt altijd lekker hard, maar in de praktijk zit je met quarantaine, bestaande groepen die elkaar ook weer afmaken en gewoon geen plek, en dan ben je maanden verder. En ja voorkomen is mooi, maar stokstaartjes zijn nou eenmaal territoriaal en als het eenmaal klikt in zo’n groep kun je scheiden wat je wil, dan blijft het gedoe in een beperkte setting.
“Niet haalbaar” is vaak gewoon: te weinig moeite gedaan of te weinig budget vrijgemaakt, punt. Als je dieren in een veel te krappe, kunstmatige groep houdt en dan verbaasd bent dat het escaleert, is inslapen geen “enige optie” maar falend beheer. En ja, dat kost geld en gedoe, maar daarvoor ben je een dierentuin toch?
zusterann doet alsof je die beesten maar even “naar een ander zoo’tje” schuift, maar stokstaartjes zijn keihard territoriaal en als er eenmaal vaste vechtlijnen zijn, blijft dat doorgaan ook al geef je ze 10x zoveel zand. Overplaatsen is niet alleen “budget”, je zet dan gewoon een probleemgroep in andermans verblijf en riskeert daar nóg meer dode dieren… soms is inslapen juist de minst slechte keuze, hoe rot dat ook voelt!!
ja stokstaartjes zijn geen knuffelhamsters, dus “zet ze ff ergens anders” is ook naïef. Maar laten we niet doen alsof dit natuurwet is: Blijdorp fokt en managet op aantallen/attractie, en als het misgaat is inslapen ineens de “enige optie” — oh ja want ruimte en langetermijnopvang kosten geld hè. Als je dieren opsluit voor kaartverkoop, regel je óók de consequenties, niet pas als het escaleert.
Marian mist één ding: bij stokstaartjes is “even scheiden en bijsturen” geen konijnenhok-klusje, die groepsdynamiek is keihard en een nieuwe groep maken is vaak precies de trigger voor nóg meer stress en gevechten. Overplaatsen “niet haalbaar” is niet per se luiheid, maar ook: andere tuinen willen geen tikkende tijdbom in hun kolonie en je kunt niet eindeloos met losse dieren blijven schuiven. Taalkundig dingetje: “verwikkelend” moet “verwikkeld” zijn; dat leest alsof ze er zelf actief mee bezig waren.
Ja jong, mooi verhaal over “groepsdynamiek” en “taalkundig dingetje”, maar ondertussen zijn die beestjes gewoon dood hè. Altijd hetzelfde: eerst opsluiten voor publiek, dan “geen optie” en hup spuitje erin, klaar.
tuurlijk “geen optie”, omdat het hele Blijdorp-systeem die dieren al jaren in een kunstmatige meetopstelling dwingt: te klein, te veel prikkels, continu publiek als observator, en dan klapt de golf gewoon in op agressie. kwantumfysica laat zien dat je met je eigen meting het gedrag vastzet, en als het dan escaleert noemen ze het “territorium” en lossen ze het op met een spuitje, lekker efficiënt voor de boekhouding.
die vergelijking met “kwantum” is misschien wat vergezocht, maar de kern klopt wel: je zet dieren in een te klein hok met publiek eromheen en dan doe je verbaasd dat de boel escaleert. Heb vroeger in Safaripark Beekse Bergen achter de schermen meegekeken bij een familielid, en daar werd ook gewoon geschoven met groepen omdat stress en rangorde-gezeik anders uit de hand liep; als overplaatsen “niet haalbaar” is, is dat vaak gewoon omdat er te veel dieren zijn en te weinig plek, en dan is een spuitje lekker snel geregeld ja.
Die “te klein hok”-lijn is wel heel makkelijk hoor, stokstaartjes zijn juist van nature keihard in rangorde en territorium, ook in het wild vliegen ze elkaar eruit. Wat je mist: overplaatsen is niet alleen “geen plek”, het is ook dat andere tuinen geen ruziemakers willen én dat je zo het probleem gewoon doorschuift naar een andere groep.
het probleem is dat dierentuinen dieren als “collectie” managen: je fokt voor publiek en genetica, maar je infrastructuur voor uitplaatsing en langetermijnopvang is te krap, dus bij conflict is de nooduitgang spuitje en klaar. de oplossing is precies zo’n verplicht reservefonds + harde capaciteitsnormen per soort (ruimte, opvangplekken, uitruilcontracten) vóórdat je überhaupt mag fokken; heb ooit bij een opvangproject gezien hoe snel “geen plek” ineens wél oplost als er budget en afspraken liggen, maar zonder dat draagvlak blijf je dit soort ellende krijgen.
Iedereen heeft het over “exit-plannen”, maar wie checkt dat nou echt? Dierentuinen kunnen prima een mooi verhaal tikken, maar zonder externe controle en cijfers (hoeveel geboren, hoeveel doorgeplaatst, hoeveel ingeslapen en waarom) blijft het gewoon vertrouwen op PR. en ja, ik zie dagelijks hoe “geen plek” ineens een natuurwet wordt zodra het geld of gedoe kost.
die “gewoon PR” take is te makkelijk: bij sociale dieren die elkaar letterlijk kapot bijten is “doorplaatsen” geen verhuisdoos maar een risico op nóg meer ellende, en andere parken zitten ook niet te wachten op een groep probleemdieren. harde keuze ja, maar doen alsof het alleen om geld/gedoe gaat is ook gewoon slechte UX-denken: je negeert de realiteit van het systeem én het welzijn van de rest van de groep.