Blackbird gaat de confrontatie aan met eenzaamheid: ‘Ik wilde echt schreeuwen: zien jullie mij nog?’

dat “zien jullie mij nog?” is precies wat er gebeurt als je hele leven via schermen in een meetopstelling zit: kwantumfysica toont aan dat de observator (likes, views, algoritme) je identiteit laat collapSen naar een paar hapklare pixels, en alles daarbuiten voelt dan letterlijk onzichtbaar. Die glimmende synths met zware teksten is geen “contrast” maar decoherentie van het bewustzijnsveld: buitenkant euforie, binnenkant ruis, en dan ga je vanzelf harder zenden om überhaupt nog terugkoppeling te krijgen. Berlijnse studio of niet, het is gewoon een mens die probeert weer fase-gelijk te komen met echte verbinding ipv die digitale echo-kamer!!!

die hele kwantum-tekst hierboven is leuk maar soms is het ook gewoon: je staat op een podium, iedereen filmt, en daarna ga je alleen naar huis en is het stil… dan kan je nog zoveel views hebben maar niemand die ff vraagt hoe het écht met je gaat. en eerlijk, dat zij die vrolijke synths pakt met zware woorden vind ik juist sterk, eindelijk weer eens iemand die niet doet alsof alles “lekker gaat” omdat het de playlist zo fijn uitkomt.

nou ja, eenzaamheid is ook gewoon iets wat je niet “wegzingt” met een genre, of het nou country is of synthpop. En die druk om altijd leuk en sterk over te komen (zeker als iedereen je kent van dat ene geluid) lijkt me slopend, dan ga je vanzelf twijfelen of mensen jou nog wel zien en niet alleen het plaatje toch?