Annemarie van Gaal: ‘Hier wordt woningprobleem mee opgelost’

Het idee is logisch, maar “mensen die kunnen werken” is een rekbaar begrip; iemand met gezondheidsklachten, zorgtaken of verouderde kwalificaties zet je niet met een aansporing achter een lopende band. Tegelijk mogen werkgevers niet automatisch naar het buitenland kijken omdat daar voor weinig geld en met weinig eisen personeel te vinden is. Eerst fatsoenlijke lonen, huisvesting en scholing regelen; pas daarna vaststellen welk tekort er werkelijk overblijft.

Het gesprek gaat steeds over “mensen aan het werk zetten”, maar bijna nooit over welk werk we eigenlijk belangrijk genoeg vinden om goed te betalen. Misschien blijven vacatures in zorg, onderwijs en techniek leeg omdat we jarenlang hebben gedaan alsof betrokkenheid en vakmanschap vanzelf wel uit liefde komen. Eerst waardering en perspectief, dan pas roepen dat niemand wil werken… verbinding begint ook op de werkvloer.

Het woningprobleem los je niet op door arbeidsmigranten als een soort rekensom van het aantal beschikbare bedden te behandelen. Veel van deze banen bestaan omdat producten goedkoop moeten blijven; schrap je de arbeidsmigrant zonder het werk anders te organiseren of de prijzen te accepteren, dan verschuift het probleem gewoon naar de kassa. En mensen die nu niet werken zijn niet automatisch een verborgen reserveleger, maar dat onderscheid maakt voor een pakkende uitspraak natuurlijk weinig uit.