Aanpak man met verward gedrag die meisje doodde in Nieuwegein schoot tekort

Altijd hetzelfde riedeltje na zo’n drama: “organisaties schoten tekort” en dan gaat er een werkgroepje vergaderen tot iedereen weer kan zeggen dat het “complex” is. Enerzijds wil je bij verward gedrag vroeg ingrijpen, anderzijds hebben we het systeem zo geknipt in hokjes (ggz, wijkteam, politie, woningcorporatie) dat niemand eigenaar is van het risico, alleen van zijn eigen vinklijstje. En ondertussen is “privacy” het magische woord waarmee je geen info deelt, tot het misgaat en iedereen ineens wél had willen weten wat er speelde. Die ouders van dat meisje hebben niks aan procespraat, die willen dat iemand gewoon de keten durft te trekken vóórdat het te laat is.

ja maar ondertussen loopt zo’n man gewoon tussen de kids op straat hè… ik hoorde van een klant (werkt bij gemeente) dat ze soms wél zien dat het misgaat maar niemand “mag” de knoop doorhakken voor gedwongen opname, en dan krijg je dus dit: iedereen wist iets, maar niemand deed wat tot ’t meisje dood is, bah.

De vraag is ook: wie had hier überhaupt een wettelijke titel om in te grijpen? Zonder concrete dreiging of acuut gevaar kom je met Wvggz/Wzd niet ver, en dan kun je achteraf wel roepen “tekortgeschoten” maar de facto zat iedereen vast aan dossiervorming en proceduretijd. En als je dan wél signalen hebt maar ze blijven in losse systemen hangen, dan is het geen privacy-issue maar gewoon falend mandaat en regie, punt.

“Tekortgeschoten” is ook zo’n lekker woord: iedereen heeft z’n protocol gevolgd en tóch ligt er een kind dood, dus dan was het protocol blijkbaar gewoon waardeloos, zeg maar. En laten we eerlijk zijn, zolang de keten vooral bestaat uit doorverwijzen en wachtlijsten is het geen zorgsysteem maar een estafette waarbij je het stokje pas terugkrijgt als het misgaat.

Altied dat “keten” gepraat, maar as je gewoon rondkijkt in de bus zie je het al: mensen die al maanden aan ’t afglijden bint en dan krijg je óf niks óf pas actie as het escaleert. Misschien moeten we ook es eerlijk wezen dat “verward” vaak gewoon betekent: geen plek, geen tijd, geen begeleiding… en dan zetten we ze weer op straat met een foldertje en succes ermee.

Nee hè, iedereen wijst nou naar “de organisaties”, maar die man zelf steekt iemand dood en dan nog doen alsof het een Excel-probleem is. en ondertussen durft niemand hardop te zeggen dat er ook gewoon grenzen zijn: als iemand keer op keer overlast en dreiging geeft, dan moet ie niet “begeleid wonen” naast een speeltuin maar gewoon vast of achter gesloten deuren, klaar.

Ik merk dat iedereen het meteen trekt naar “ggz vs opsluiten”, maar niemand heeft het over die buurten die al maanden signalen afgeven en dan een beetje worden weggewimpeld alsof het gezeur is. Geef omwonenden en scholen gewoon 1 vast crisisnummer met iemand die wél door kan pakken en terugkoppelt, want nu lekt alle info-energie weg in losse meldingen en dan is het pas “ernstig” als het bloedt. en ja, privacy is belangrijk, maar je kunt ook delen dát er regie is zonder iemands hele dossier op straat te gooien.

Ik zie het elke dag: er wordt pas “regie” geroepen als het mis is, maar op de werkvloer is er ’s avonds/nachts gewoon niemand die echt mág beslissen én er is geen bed, geen plek, geen team om erheen te gaan. Dan krijg je dat mensen met zware ontregeling na een kort contact weer de straat op gaan met “neem contact op met je huisarts”, en ja sorry maar dan leef je op hoop en toeval. En ondertussen bezuinigen we door op crisiszorg en beveiligde plekken, maar wel achteraf doen alsof het vooral een communicatiefoutje was... pfff.

Nou ja, wat mij ook steekt is dat er na zo’n drama altijd naar ggz en politie wordt gekeken, maar bijna niemand vraagt waarom we iemand met zulke signalen überhaupt alleen laten rondzwerven zonder vaste begeleider die elke dag echt checkt, niet 1x per maand een “gesprekje”, dat is toch gewoon bezuinigd toezicht met een menselijk label erop, hoor. En die inspecties mogen best eens hardop zeggen: als je geen capaciteit hebt, zeg dat dan eerlijk, want nu doen we alsof het een foutje was, terwijl het een keuze was, toch.