‘Kanker loert in de verte, en dichterbij, minder dodelijk maar veel acuter, zijn irritante weggebruikers’

dat je hoofd alle kanten op schiet met zo’n diagnose snap ik meteen, en dan kan zo’n hufter in het verkeer je nét het laatste beetje rust afpakken. het rare is: tegen kanker ben je klein, maar in het verkeer kiezen mensen er zelf voor om aso te doen… dat blijft me verbazen, heb uw naaste lief geldt blijkbaar niet achter het stuur.

dat verkeer zo’n spiegel is hè… iedereen opgejaagd, fatbikes ertussen, niemand kijkt nog echt om zich heen. misschien is die irritatie ook gewoon je lijf dat zegt: dit tempo is niet menselijk, zeker niet als je al iets zwaars draagt; onze kinderen zien dit en leren “zo doen we dus” op straat. iets meer bewust vertragen en elkaar even aankijken zou al zoveel schelen, maar ja dat past niet in het systeem van haast haast haast.

Vanuit mijn praktijk: bij zo’n diagnose gaat je zenuwstelsel echt op standje overleven, en dan is die “zen” in het verkeer vaak geen verlichting maar gewoon tijdelijke verdoving/afvlakking omdat je lijf al met iets groters bezig is. En zodra er weer een beetje ruimte komt, komt ook de irritatie terug, niet omdat je faalt maar omdat je systeem weer gaat voelen en grenzen terugzet. Westerse geneeskunde noemt dat dan snel “mentaal”, maar het is ook gewoon energie + ontlading: je kunt kanker niet wegtoeteren, maar die fatbike kun je wél even haten en dat is ergens ook heel menselijk.

Wat mij vooral steekt: waarom is het in NL blijkbaar normaal dat iedereen met 50 in een 30-zone door woonwijken jaagt, bumperkleeft en toetert alsof je in de weg staat van z’n “recht” om te racen??? Waar zijn de flitsers, waar is de handhaving, waar zijn de boetes die pijn doen i.p.v. een fooi voor mensen met dikke leasebakken?? En dan lees je zo’n verhaal en denk je: moeten we echt eerst allemaal ziek of kapot gereden worden voordat we weer normaal doen in het verkeer??!! En dan?? moet ik dat maar goed vinden??

Herkenbaar dat je bij iets groots in je leven ineens struikelt over die “kleine” dingen, dat is ook gewoon omdat je lontje al korter staat. Aan de andere kant: dat verkeer is de afgelopen jaren echt drukker en chaotischer geworden, dus het is niet alleen in je hoofd, het is ook gewoon meer gedoe op straat.

Die fatbikes en aso’s zijn irritant, maar wat mij raakt is hoe NRC er meteen weer een “duiding” en corona-sneer in frommelt alsof alles een karaktertest is. ik heb zelf in de zorg gezeten: bij kanker zit je lijf in alarm, punt, en ondertussen word je ook nog leeggeknepen door een systeem met wachttijden, “keuzevrijheid” en dure pillen waar farmaboys wél aan verdienen… dan is zo’n verkeershufter gewoon de enige plek waar je frustratie nog heen kan!!

die “zen” na zo’n diagnose herken ik juist als een soort stress-anesthesie: je lijf draait op adrenaline/cortisol en dan voelt een fatbike even klein, tot je systeem weer ruimte krijgt en je irritatie terug is. Overigens: eierstokkankerbehandeling (chemo/hormonaal gedoe) kan je slaap en bloedsuiker ook slopen, en wat veel mensen niet weten is dat je dan echt sneller prikkelbaar wordt in druk verkeer, puur fysiologie. Misschien is dat ook gewoon oké: je hoeft er niet meteen een levensles van te maken, soms is het gewoon een brak lichaam + chaotische straat.

bij zo’n diagnose voelt de wereld ineens super luid, en verkeer is letterlijk lawaai: claxons, felle lampen, agressie, je lijf kan nergens “uit”... misschien moeten we ook gewoon accepteren dat niet iedereen altijd maar mee kan in die opgefokte rijstijl, beetje zachter rijden is ook liefde en verbinding, hoop dat we dat nog eens leren in NL.