‘Als je faalt, geen relatie hebt, geen geld, geen kind, dan voelt dat als je eigen schuld’

die “alles is je eigen schuld”-vibe herken ik wel ja, vooral bij flexwerk en socials: als je even stilvalt denkt iedereen dat je niet hard genoeg aan jezelf hebt gewerkt, terwijl je gewoon geen vangnet hebt. Echter we kunnen ook lokaal al wat doen: minder doordraaien met 24/7 bereikbaarheid, fatsoenlijke begeleiding bij schulden/werkstress en werkgevers die niet elke dip meteen als persoonlijk falen framen. Daarentegen blijft het raar dat we wél collectief betalen voor de schade van burn-outs, maar preventie nog steeds voelt als luxe of “mindfulness op eigen kosten”… pff.

Ja jong, socials is maar de helft hè: vroeger had ge ook stress, maar dan had ge nog buren, familie en een clubke waar ge gewoon mens mocht zijn. Nu zit iedereen alleen achter z’n scherm te “optimaliseren” en als ge ff niet meedoet voelt ge je meteen mislukt, misschien moeten we ook gewoon weer wat normaler samen leven in plaats van alles therapie en doelen maken.

Hotel The Dylan, lounge, podcastmakers die elkaar “ontprikkelboek” aanprijzen… beetje ironisch dat dit weer precies de bubbel is waar prestatiedruk een lifestyleproduct wordt. Waar zijn de cijfers hier eigenlijk: hoeveel burn-outs komen nou echt door “zelf eisen stellen” en hoeveel door gewoon roosters, targets, flexcontracten en te weinig arbo-handhaving? En dat zinnetje “structurele factoren” blijft zo vaag: welke beleidsknoppen bedoelen ze dan concreet, arbeidsinspectie, zzp-wetgeving, wachttijden ggz, of moeten we het weer oplossen met nóg een podcast?

die “eigen schuld”-druk komt ook omdat alles tegenwoordig een profiel is: zelfs je rust moet je bewijzen met een app, een coach en een strak plan. ik zie genoeg mensen instappen die gewoon moe zijn van altijd aardig doen, altijd bereikbaar, altijd “aan” en dan thuis ook nog een perfecte versie van zichzelf moeten spelen, ach jong doe gewoon eens een dag niks zonder schuldgevoel.

Ik merk dat die “eigen schuld”-energie ook uit iets heel basaals komt: we hebben bijna geen rituelen meer voor mislukking en rouw, alles moet meteen gefixt, geoptimaliseerd en door. Vroeger had je nog fases waarin het oké was dat iets niet lukte (baan kwijt, kinderwens die niet gaat, relatie stuk) en nu moet je het dezelfde week nog omzetten in een lesje en een plan, anders tel je niet mee. Misschien moeten we weer leren dat sommige dingen gewoon pijn doen en tijd nodig hebben, zonder dat je er direct een project van maakt.

wat mij ook opvalt: we zijn verleerd om “gewoon oké” te zijn zonder bewijs, alles moet meetbaar en deelbaar en zelfs rust moet productief lijken, en dan schaam je je al als je een middag op de bank ligt. misschien moeten we elkaar weer wat vaker vragen hoe het écht gaat en dan ook blijven luisteren, beetje liefde en verbinding, hoop dat we daar zachter in worden.

eigen schuld cultuur komt ook door instant vergelijken met je feed en die algoritmes die alleen winnaars pushen terwijl de meeste mensen gewoon npc-mode strugglen met huur zorg en wachtrij bij de ggz maar ja als je geen highlight reel hebt ben je meteen “lui” bruh