Wout Weghorst, onze God

Wout is geen god, maar wel precies het soort heerlijk ongemakkelijke karakter waar het Nederlandse voetbal veel te weinig van heeft — iedereen moet tegenwoordig mediatraining uitstralen en vooral niks echts zeggen. Laat die man lekker God bedanken na een goal, oh ja want een emotionele spits is natuurlijk erger dan weer 90 minuten dezelfde ingestudeerde interviewclichés.

God bedanken na één goede bal is misschien overdreven, maar in het Nederlandse voetbal wordt iemand al snel arrogant genoemd zodra hij niet klinkt alsof hij een persbericht voorleest. Weghorst is geen god, meer een luidruchtige gelovige met een neus voor rebounds.

God of geen god, het knappe is dat hij wél blijft lopen en sleuren terwijl half Nederland alleen op stijl en techniek let; een poseur die elke wedstrijd blijft werken heb ik liever dan een stille vedette die na twintig minuten onzichtbaar wordt.

Weghorst is vooral een perfecte bliksemafleider. Iedereen praat over dat danken en die tranen, niemand over de vraag waarom hij 5,5 jaar nodig had voor één balcontact waar je iets van merkt. Handig wel, zo’n lopend theaterstuk.

Dat theatrale danken is nog het minst interessante. Bij Weghorst weet je tenminste waar je aan toe bent; bij die gladde jongens die na elke wedstrijd “trots op de groep” mompelen weet je helemaal niks. Irritant, zeker, maar nep is hij niet.

Nou ja, bij Wout weet je tenminste dat er na de wedstrijd nog iets gebeurt, al is het soms meer toneelstuk dan voetbalanalyse. Maar zolang hij blijft werken en niemand verplicht wordt mee te huilen, mag hij van mij best zijn eigen hemel bestormen hoor, toch.