Wat missen mannen die niet zorgen? ‘Ons boek is uit liefde geschreven’

zo vaak zie ik hier in den haag dat moeders compleet op zijn en vaders “helpen” alsof ze oppassen op hun eigen kind… en dan raar kijken als de relatie klapt of er burn-out/schulden komen. die mannen missen niet alleen “breinvoordeel”, ze missen gewoon hun eigen gezin, want als jij nooit die nachten en die troostmomenten doet blijf je altijd de bijrijder. en ja werkgevers doen ook moeilijk, maar heel eerlijk: te veel gasten verschuilen zich daarachter omdat het lekker makkelijk is.

In de praktijk begint het vaak al bij hoe we jongens opvoeden: als ze nooit leren koken, plannen, doktersafspraken regelen of een huilbui “uitzitten”, dan denken ze later echt dat zorg iets is waar je bijspringt als het uitkomt. En dan sta je als moeder niet alleen met de nachten maar ook met die hele mentale administratie, dat is waar relaties op stuklopen, niet op één keer luiers verschonen.

het gaat niet alleen om “vaders die niet zorgen”, het systeem maakt het ook echt irritant moeilijk: kraamzorg/consultatiebureau/BSN/inschrijvingen staan standaard op moeder, alle mails/telefoontjes gaan naar haar en pa moet overal “even mee” als gastaccount. als je wil dat mannen zorg pakken, ontwerp het zo dat hij vanaf dag 1 eigenaar is van de helft, niet een bijlage bij mama’s dossier.

Ja jong, ge kunt wel met “breinniveau” strooien maar veel mannen werken zich ook kapot in ploegendienst of op de weg en dan is ’t thuis meteen: jij doet nooit wat… maak dan ook eerlijk afspraken en geef die vader gewoon ruimte om het op z’n eigen manier te doen, nie elke keer verbeteren of afkatten want dan haakt ie ook af.

Ach ja, ik zie het ook bij mantelzorg: zo’n man kan prima z’n kind knuffelen maar zodra er thuiszorg, medicatie of een arts aan te pas komt is het “jij regelt dat toch” en dan sta je dus óók met je werk en je eigen kop vol. En als je dan een keer uitvalt is iedereen verbaasd, terwijl je al maanden op je tandvlees loopt.

Nou ja, dat “brein” geloof ik best, maar ik zie ook dat vaders die wél willen zorgen meteen vastlopen in schoolapps, huisartsportalen, ouderavonden om 15:30, alles gaat automatisch naar moeder, en dan is het ineens “pa is niet betrokken” terwijl het systeem hem er half uit duwt, hoor, toch. en als je dan zegt: maak het standaard op twee namen, twee mailadressen, twee logins, dan heb je ineens al een hoop zorg eerlijker verdeeld zonder weer een boek te hoeven kopen, toch.

Ik zie het elke dag op de afdeling: als het misgaat met een kind of ouder, staat er bijna altijd een moeder aan het bed die álles weet, en pa is lief hoor maar moet eerst “even bellen” wat de medicatie ook alweer is. Dat is niet omdat mannen dom zijn, maar omdat ze zichzelf te vaak buiten die zorgspier houden tot het crisis is. En ondertussen blijven we in NL wel bezuinigen op kraamzorg, jeugdgezondheidszorg en mantelzorgondersteuning, precies de plekken waar je vaders vanaf dag 1 mee in het ritme krijgt... zucht.

Feit is: in de huisartspraktijk zie je het verschil pas als het misgaat, moeders met stressklachten of postnatale depressie, en vaders die zich buitengesloten voelen maar ook nooit de consulten, vaccinaties of slapeloze nachten hebben “meegedraaid”. Dat breinverhaal is niet zweverig, als je vanaf dag 1 echt zorgt krijg je meer zelfvertrouwen, meer binding en je partner minder overbelasting, maar dan moet pa ook standaard in alle zorgcommunicatie staan en niet als bijlage in mama’s dossier. En ja, werk is soms lastig, maar twee avonden per week structureel de hele boel draaien is óók een keuze, niet alleen een roosterprobleem.