Tim Hofman deelt eerbetoon aan Marit uit Over Mijn Lijk: 'We zullen je onthouden'

Heftig hoor; die laatste aflevering kwam echt binnen, en dat Tim dan niet alleen “de ziekte” uitvent maar juist haar humor en eigenheid laat staan, vind ik het enige juiste. Tegelijk blijft het wringen dat we dit soort verhalen pas massaal aankunnen als er een tv-format omheen zit, alsof rouw pas echt is met een leader en een eindtune. En taalkundig: het is *eerbetoon aan* Marit, niet “voor” Marit; klein ding, maar woorden doen ertoe juist bij dit soort afscheid.

Iedereen in tranen bij zo’n tv-afscheid en maandag weer doordenderen alsof kanker iets is van “een programma”, en dan?? waar is diezelfde aandacht voor palliatieve zorg, wachtlijsten, psychische hulp voor naasten, de ellende thuis als de camera weg is??? En Tim krijgt dan alle lof, prima, maar waarom moeten families hun meest kwetsbare momenten delen om überhaupt gehoord te worden, is dat normaal geworden ofzo??!!