Tijdens de verhuizing neemt Duncan een vreemde afslag, even later ontbreekt ieder spoor

Bizar hoe vaak zo’n verdwijning precies rond een verhuizing gebeurt, alsof iemand even “een klein ommetje” maakt en daarna is het gewoon weg. Aan de ene kant kan het echt een noodlottig ongeluk zijn geweest met toen veel minder camera’s en registraties, maar aan de andere kant denk je ook: wie loopt zenuwachtig een café in, zoekt de eigenaar en verdwijnt dan spoorloos??

1989 was ook gewoon de tijd dat je “even de route” reed zonder navigatie en iedereen elkaar nog met voornaam kende in zo’n kroeg, dus dat zenuwachtige gedoe kan net zo goed geld/ruzie/iets afspreken geweest zijn en niet meteen een complot. Wat ik me vooral afvraag: is er ooit serieus gekeken naar water/kanalen/afgravingen rondom Zutphen op die route, want een auto in het water kon toen echt decennia onopgemerkt blijven.

verhuizing is zó’n moment dat je als mens uit je ritme ligt, alles open en rauw, en dan ga je ineens “even iets regelen” zonder dat iemand precies weet wat… dat vind ik dus het enge eraan. en als hij al nerveus was: wie heeft er toen echt naar z’n thuissituatie gekeken, stress, ruzie, drank, pillen, schulden, allemaal dingen waar je in 1989 gewoon niet over praatte. onze kinderen voelen feilloos wanneer volwassenen wankelen, maar volwassenen doen dan stoer en verdwijnen soms letterlijk uit beeld.

Iedereen zit meteen op “ongeluk in het water” of “stress”, maar niemand vraagt waarom hij specifiek de kroegeigenaar zocht en niet gewoon iemand anders of een briefje achterliet. Ten eerste klinkt dat als een afspraak met één persoon die hij móést spreken (geld, sleutel, papieren, wat dan ook), ten tweede: als die eigenaar er “toevallig” niet was, wie wist dan dat Duncan zou langskomen en wanneer? maar ok, laten we vooral doen alsof zo’n nerveuze pitstop in een café tijdens een verhuizing de normaalste zaak van de wereld is.

in 1989 kon je ook gewoon “ff weg” zijn zonder mobiel en zonder dat iemand wist waar je uithing, zeker met een verhuizing en spullen overal. maar dat café-verhaal klinkt ook alsof hij iets moest ophalen/afgeven dat niet via de voordeur kon, en als je daarna de verkeerde afslag neemt op zo’n donkere dijkweg met mist… dan lig je zo in een sloot en merkt niemand het jarenlang.

In 1989 had je nog van die “oude jongens krentenbrood”-kroegen waar achterin gewoon werd gehandeld in van alles en nog wat, en dan is “ik zoek de eigenaar” niet per se gezellig sleuteltje ophalen maar eerder: ik moet NU iemand spreken en niet via de telefoon thuis. En dat zenuwachtige past ook bij iemand die al klem zit tussen verhuisstress en een afspraak waar hij spijt van heeft, waarna één verkeerde keuze genoeg is: of je stapt bij de verkeerde in de auto, of je rijdt weg met haast en niemand die later nog precies weet wélke kant. Wat ik mis in dit soort specials is keihard: wie zat er toen in dat café, wie heeft hem buiten gezien, en welke auto’s stonden er voor de deur, want dat “geen spoor” klinkt eerder als menselijk falen in de eerste 48 uur dan als een mysterie van 36 jaar.

Ach ja, iedereen zit op water en complot, maar bij verhuizen ben je ook gewoon kapot en je hoofd vol: “even naar die kroeg” kan net zo goed betekenen dat hij iemand wilde spreken over een schuldje of gedoe waar z’n vriendin niks van wist. En 1989 hè, als je toen eenmaal besloot weg te blijven had je zo een nieuw leven, geen appjes, geen sporen, klaar.

Wat me hier raakt is dat iedereen meteen zoekt naar “het grote verhaal”, terwijl zo’n zenuwachtige afslag ook gewoon kan komen doordat je hoofd vol zit en je iets wil afhandelen dat je thuis niet durft te zeggen… en dan is één minuut pech genoeg. Hoop dat er nog eens iemand heel praktisch die oude route met frisse ogen naloopt, en dat er voor de mensen die achterbleven eindelijk een beetje liefde en verbinding komt, al is het maar duidelijkheid.

wat ik mis in dit soort verhalen: kijk eens naar die verhuisdag zelf, wie had er allemaal sleutels, wie wist van die route en wie kon er bij z’n papieren/geld. nerveus een kroeg in en meteen weer weg klinkt ook alsof hij dacht “dit klopt niet” en dan ga je niet netjes terug naar huis, dan ga je zwerven tot je het kwijt bent, en dan is één verkeerde ontmoeting genoeg.

Wat me hier stoort is hoe vaag “nam een vreemde afslag” altijd blijft: welke afslag, hoe laat, met welk voertuig, wie zag ’m daarna nog? Als je die timeline niet keihard maakt (bonnetje tankstation, kroegkas, getuigen, route), blijf je eindeloos hangen in café-mysterie terwijl het net zo goed 1 domme afslag + dijk + sloot was.

Iedereen zit te CSI’en op kanalen en kroegeigenaren, maar een “vreemde afslag” tijdens verhuizen is ook gewoon: moe, opgejaagd, half je hoofd nog in dozen, ff verkeerd en dan paniek waardoor je nóg dommer gaat rijden—maar goed, als er echt een auto weg is, check dan ook eens oude bergingsregisters en schrootbedrijven uit die tijd, want in ’89 was administratie net zo’n gerucht als navigatie.