TERUGKIJKEN. NASA lanceert eerste bemanning in 50 jaar richting baan om de maan

Mooi hoor, maar dat “Artemis II met vier man in 2026” verhaal klopt niet echt: Artemis II is (voor zover nu bekend) nog niet gevlogen en de bemanning die rondgaat in dit stuk lijkt bij elkaar gefantaseerd. En die 50 jaar “niks” is ook wat kort door de bocht: we hebben sindsdien wél continu bemand in een baan om de aarde gezeten (ISS) en heel veel onbemande maanmissies gedaan. Overigens: als je dan toch een maanbasis wil, hoe ga je daar in vredesnaam met straling en maanstof om, want dat is geen klein detail?

Men vergeet gemakkelijk dat “terug naar de maan” vooral een politiek project is: Apollo was Koude Oorlog, Artemis is vooral China bijhouden en contracten uitdelen aan Boeing/Lockheed; daarom duurt het ook zo eindeloos. En dat gejammer over de bemanning is echt kleuterklasniveau: je wilt juist de beste piloten en techneuten, punt; of ze nou uit Houston, Madrid of Moskou komen. Wat ik wél mis in dat hosanna-verhaal: zonder goedkope zware lift en zonder fatsoenlijke noodplannen voor straling/maanstof wordt een “permanente vestiging” gewoon een duur PR-kampement.

Leuk hoor die “we zijn terug” vibe, maar het voelt ook weer als typisch westers: hoog de lucht in voor het heroïsche verhaal terwijl we hier beneden compleet uit balans zijn, en dan noemen we dat vooruitgang. Vanuit mijn praktijk: als je echt naar de maan wil, begin dan met respect voor het lichaam en het veld waar je in leeft—straling, stof, isolatie, dat is niet alleen techniek maar ook zenuwstelsel en energiehuishouding; zonder die heel-wording wordt zo’n basis gewoon een dure stresskamer met vlaggetjes. En die bemanning-bashing… kom op, energie kijkt niet naar huidskleur maar naar afstemming en competentie, de rest is ruis.

Leuk dat iedereen “we gaan naar de maan!” roept, maar niemand heeft het over de berg CO2 en roet die zo’n zware lancering de stratosfeer in jaagt, en dat spul werkt niet als een gezellig uitlaatje in het ecosysteem. Als je dan toch een maanprogramma wilt, maak het tenminste eerlijk: transparant over emissies, afval en materiaalstromen, en laat die tech ook meteen iets doen voor klimaat/biodiversiteit hier (satellietdata voor methaan, ontbossing, waterstress), anders is het vooral macho-PR met een verbrandingsmotor erop. En dat gezeik over huidskleur is echt gênant, ga je druk maken om maanstof en straling, dat is tenminste een echt probleem.

het probleem is dat iedereen hier óf in poëzie (“de mensheid is terug”) óf in cultuurstrijd blijft hangen, terwijl een maanprogramma gewoon een supply chain met extreem krappe marges is: je moet brandstof, reserveonderdelen, power, thermische controle en vooral redundantie als infrastructuur op orde hebben op 384.000 km afstand, anders is “permanent” gewoon kamperen met een PR-team. de oplossing is saai: eerst een robuuste cislunaire logistieke keten neerzetten (depot/energie/communicatie/abort-scenario’s) en pas daarna stoer doen over bases, want zonder dat draagvlak in techniek en budget klapt het bij de eerste tegenslag weer 50 jaar dicht.