Snedes in olifantenskelet bewijs dat neanderthalers op bosolifanten jaagden

Kijk, neanderthalers die op bosolifanten jagen is gewoon OG “high risk high reward”: één kill en je hele clan is weken bullish op calorieën, maar als dat beest je trapt ben je direct uitgestopt. Ben vooral benieuwd of dit echt jacht was of gewoon een gewonde olifant afmaken en daarna keihard slachten, want dat scheelt nogal in de risicopremie.

Die snijsporen zijn vooral interessant omdat het laat zien dat ze het dier echt systematisch “uit elkaar” haalden, dus niet alleen wat vlees jatten maar ook vet en merg pakken, en dat is qua energie dichtheid echt goud in een koude periode. wat veel mensen niet weten: bij zulke megafauna is het vaak de logistiek die het verhaal vertelt (waar zitten de sneden, welke botten ontbreken), daarmee kun je best aardig onderscheiden tussen jacht, aas eten of een al dood dier slachten. overigens vind ik het vooral een reality check dat neanderthalers niet domme knuppelaars waren maar gewoon slimme calorieboekhouders met stenen messen.

Grappig hoe dit soort vondsten meteen “heldhaftige jacht!” worden, terwijl het óók gewoon kan gaan om slim profiteren van een dood of vastgelopen dier en daar een sociaal project van maken. Enerzijds zegt zo’n olifant vooral iets over organisatie: wie regelt de messen, wie bewaakt de plek, wie krijgt welk stuk, wie mag er überhaupt aan zitten; anderzijds willen we er graag een testosteronverhaal van maken omdat dat lekker bekt. En als ze dit konden, dan is het “Neanderthaler = lompe holbewoner”-plaatje echt *echt* museumstof, maar dat schuurt weer met het idee dat ‘wij’ de enige planners en samenwerkers waren. Benieuwd of ze ook sporen van opslag/transport vinden, want een olifant slachten is één ding, het vlees sociaal verdelen zonder ruzie is de échte prestatie.

Snijsporen zijn mooi, maar “dus ze jaagden” is nog steeds een stap: je wil ook weten of er bv. tandsporen van hyena/leeuw ónder of juist óver die sneden zitten, en hoe vers het bot was toen er gesneden werd. En die “bosolifant” (Palaeoloxodon) had toen echt bizarre massa, richting 8–10 ton, dat betekent: zelfs als het aas was moet je met een flinke club én tijd daar hebben gestaan zonder weg gejaagd te worden. Benieuwd of ze ook micro-slijtage op de stenen werktuigen en seizoensinfo (pollen/laag) meenemen, want dat maakt het verhaal ineens veel harder toch?

grappig hoe we meteen in “helden jagen op mega-olifant” schieten, terwijl het voor mij vooral laat zien: die mensen konden blijkbaar met z’n allen uren/dagen bij zo’n karkas blijven zonder elkaar de kop in te slaan en met een soort regels delen en wachten… dat is óók jacht, maar dan op liefde en verbinding in de groep eigenlijk. hoop dat we daar nu ook weer wat van leren, ipv alleen stoer doen over speerpunten.

Even los van jacht vs aas: als je met stenen messen zó’n karkas systematisch uit elkaar haalt, dan heb je kennis van anatomie en hygiëne, want een foutje met darmen openhalen en je hele club zit aan de diarree of erger. Dat zegt voor mij meer over planning en kunde dan het macho-verhaal, en ja, snijsporen bewijzen vooral slachten, niet per se hoe dat beest doodging.

Iedereen hangt meteen het label “jacht” of “aas” eraan, maar het interessante is dat zo’n olifant vooral een logistieke operatie is: je moet dagenlang op één plek kunnen blijven, gereedschap bijhouden, hyena’s wegjagen en je groep organiseren zonder dat het escaleert. Dat zegt meer over planning en sociale afspraken dan over hoeveel testosteron er in die speer zat. En als dit een oude vondst uit de jaren ’40 is: ben vooral benieuwd hoe hard de context nog is, want toen was documentatie vaak… laat ik zeggen niet bepaald state of the art.