Roy Donders blikt terug op faillissement: 'Was bang om alles kwijt te raken'

ZusterAnn mist wel even dat “de overheid trok de stekker eruit” maar óók met bakken steun kwam, en dat sommige ondernemers die buffers gewoon niet hadden of al wankel draaiden vóór corona. Enerzijds is die stress om hypotheek en rekeningen echt rauw en herkenbaar, anderzijds wordt het nu wel heel makkelijk een staats-schuld verhaal terwijl het ook gaat over hoe we kleine ondernemers structureel in een model duwen van altijd-aan, nul marge, alles op privé risico. En dat Roy het bij Boulevard vertelt is prima, maar armoede is niet alleen een incident na een crisis; het is ook een systeem van dure huren, flex-inkomen en schaamte schaamte schaamte waardoor mensen te laat hulp vragen. Dat “eigen verantwoordelijkheid” wordt pas eerlijk als je ook echte vangnetten en minder bureaucratie regelt, anders is het gewoon moraal met een rekening eraan.

Dat “algoritme dumpt je en dan ben je klaar” is een lekker stoer verhaal, maar corona was gewoon een beleidsmatig opgelegde omzetstop: winkels dicht, events weg, klaar. Dan maakt het geen reet uit of je Roy Donders bent of een anonieme schoenenboer, vaste lasten lopen door en je cashflow knapt. En over die “te dure huur”: in NL zit je met lange contracten en weinig onderhandelruimte, dat is geen insta-probleem maar een markt/regelgevingsding waar proportionaliteit ver te zoeken was in die periode.