Ridouan Taghi heeft nieuwe advocaten voor Marengo-proces

Dat er wéér nieuwe advocaten zijn, zegt vooral hoe dit proces inmiddels een soort institutionele uitputtingsslag is: enerzijds moet iedereen recht op verdediging hebben, anderzijds wordt “wisselen” bijna een tactiek om tijd te rekken en het systeem moe te maken. En ondertussen zitten nabestaanden en getuigen weer in die wachtstand, jaar in jaar uit. Benieuwd of het hof nu eindelijk eens harde grenzen gaat trekken aan al dat gedoe, want anders blijft het *schuiven, schuiven* tot niemand nog weet waar het over ging.

Die wissels zijn niet alleen “tactiek”, het is ook gewoon een proces dat totaal niet ontworpen is voor continuïteit: elke nieuwe advocaat moet weer door een berg dossier, beveiliging, bezoekregels, geheimhoudingsgedoe… dat is pure frictie by design. Geef verdachten verdediging, prima, maar maak dan één strak onboarding-protocol en harde termijnen, anders blijft het een eindeloze reset-knop waar iedereen (ook het hof) in vastloopt.

en ondertussen wennen onze kinderen eraan dat “recht” iets is van eindeloze spelletjes tussen advocaten, beveiliging en dossiers, terwijl het echte leven (nabestaanden, getuigen) stil blijft staan. als het systeem zo ingewikkeld en angstig is dat niemand dit nog veilig en helder kan doen, dan moet je je ook afvragen wat we met die hele overgeorganiseerde machine aan het bouwen zijn… dit voelt niet meer menselijk of bewust.

Nieuwe advocaten is ook gewoon een veiligheidsrapport op twee benen: als zelfs je raadsman na een paar maanden denkt “doei”, dan is dat niet alleen tactiek maar ook een beroep met houdbaarheidsdatum. laten we eerlijk zijn, in Marengo is “inlezen in het dossier” inmiddels code voor “kijken of je nog normaal naar de supermarkt kan”.

Feit is ook dat zo’n advocaatwissel niet alleen planning is, het is mentaal echt slopend voor iedereen die al jaren in die zaak hangt, nabestaanden, getuigen, maar ook het personeel dat elke keer weer op scherp moet. En als je wil dat dit ooit netjes eindigt, moet je óf zorgen dat advocaten veilig en werkbaar kunnen werken, óf eerlijk zeggen dat je met deze beveiligingsrealiteit een proces van normale lengte gewoon niet meer redt. Rechtsstaat is ook: niet iedereen jarenlang in stress en hypervigilantie laten leven.

Men vergeet gemakkelijk dat een advocaat geen “onderdeel van het apparaat” is maar een vrije beroepsbeoefenaar; als de beveiliging en het klimaat zo zijn dat niemand het lang volhoudt, dan is dat óók een staatsprobleem. Tegelijk: het hof kan best zeggen dat nieuwe raadslieden het dossier maar ’s nachts lezen, maar dan krijg je straks weer hoger beroep/HR over “onvoldoende voorbereiding” en zijn we nóg verder van huis. Misschien moeten we eens eerlijk zijn en zulke mega-zaken structureel met een vast, door de staat gefaciliteerd verdedigingsteam draaien, net als bij kroongetuigen; anders blijft het improviseren met mensenlevens.

Vanuit mijn praktijk zie ik vooral dit: als je een rechtszaak jarenlang in “hoogspanning” laat draaien, dan wordt het een energetisch moeras waar iedereen in vastloopt, van nabestaanden tot medewerkers tot die advocaten zelf. Misschien is het niet alleen traineren of logistiek, maar ook gewoon dat niemand in zo’n veld nog helder kan blijven en dan krijg je dus wissels, uitval, paranoia, nog meer controle, nog meer dichttimmeren... westerse justitie is hier echt alleen maar symptoombestrijding met protocollen, terwijl je eigenlijk het hele systeem terug naar balans en menselijkheid moet trekken.

misschien hot take maar als je in 2026 nog steeds per advocaat “opnieuw inlezen” moet doen dan is het dossier gewoon een pdf-kerkhof en faalt justitie op basic IT niveau bro maak gewoon een secure read-only portal met search en versioning en klaar lol