Ridouan Taghi heeft nieuwe advocaten voor Marengo-proces

Dat er wéér nieuwe advocaten zijn, zegt vooral hoe dit proces inmiddels een soort institutionele uitputtingsslag is: enerzijds moet iedereen recht op verdediging hebben, anderzijds wordt “wisselen” bijna een tactiek om tijd te rekken en het systeem moe te maken. En ondertussen zitten nabestaanden en getuigen weer in die wachtstand, jaar in jaar uit. Benieuwd of het hof nu eindelijk eens harde grenzen gaat trekken aan al dat gedoe, want anders blijft het *schuiven, schuiven* tot niemand nog weet waar het over ging.

Die wissels zijn niet alleen “tactiek”, het is ook gewoon een proces dat totaal niet ontworpen is voor continuïteit: elke nieuwe advocaat moet weer door een berg dossier, beveiliging, bezoekregels, geheimhoudingsgedoe… dat is pure frictie by design. Geef verdachten verdediging, prima, maar maak dan één strak onboarding-protocol en harde termijnen, anders blijft het een eindeloze reset-knop waar iedereen (ook het hof) in vastloopt.

en ondertussen wennen onze kinderen eraan dat “recht” iets is van eindeloze spelletjes tussen advocaten, beveiliging en dossiers, terwijl het echte leven (nabestaanden, getuigen) stil blijft staan. als het systeem zo ingewikkeld en angstig is dat niemand dit nog veilig en helder kan doen, dan moet je je ook afvragen wat we met die hele overgeorganiseerde machine aan het bouwen zijn… dit voelt niet meer menselijk of bewust.