Oscar Garcia over zijn debuut als Ajax-trainer: ’Deze avond vergeet ik nooit meer’

Leuk hoor, “nieuwe fase”, “enthousiasme”, maar na één potje zijn ze in Amsterdam alweer bezig met heldenverhalen. Wacht even tot de eerste 0-2 in de Arena en je ziet hoe snel het weer omslaat naar fluitconcert en crisisoverleg.

Eén goeie avond is mooi, maar het gaat erom wat je doet als je 70 minuten tegen een muur van 10 man staat en het publiek begint te zuchten. Dan zie je pas of die “strijdlust” echt is of alleen omdat iedereen nog fris is van de trainerwissel.

Op het water leer je: één rustige reis zegt niks als je straks met tegenstroom en mist zit. Die 4-0 is leuk, maar het echte werk is als Ajax een keer 1-0 voor staat en daarna 30 minuten moet overleven zonder paniek en balverlies, dáár zie je een trainer.

4-0 of niet, het gaat pas interessant worden als hij een keer een speler op de bank zet die “te groot” is voor de bank en de pers meteen gaat lekken over ruzie in de kleedkamer. In Amsterdam win je nooit alleen van de tegenstander, je wint vooral van je eigen circus.

4-0 en meteen “deze avond vergeet ik nooit meer”, ja tuurlijk Oscar, ik vergeet ook nooit meer m’n eerste biertje achter de bar, maar goed, bel me terug als je na een paar weken met twee geblesseerden en een chagrijnige vedette nog steeds 90 minuten lang zónder paniekvoetbal die Arena stil krijgt.