Ongezien door Rotterdam lopen blijkt vrijwel onmogelijk

Dat je in Rotterdam nauwelijks aan camera’s ontkomt, is op zichzelf al nieuws; dat veel ervan van bedrijven en particulieren zijn, maakt het nog ingewikkelder. Een camera kan nuttig zijn bij een concreet incident, maar “veiligheid” is geen vrijbrief om iedereen permanent vast te leggen, zeker niet als het preventieve effect na verloop van tijd verdampt. Taalkundig gezien is “ongezien” trouwens wat ongelukkig: je bent misschien niet gezien, maar wél voortdurend geregistreerd.

Die kaart laat vooral zien hoe makkelijk toezicht versnipperd raakt: gemeente, winkels, bedrijven en particulieren filmen allemaal een stukje, maar wie controleert het totaalplaatje en hoe lang die beelden blijven hangen? Met eigen onderzoek kom je erachter dat “alleen voor veiligheid” vaak betekent: bewaren zolang het technisch kan. WAKKER WORDEN!!!

Camera’s zijn niet eens het grootste probleem, maar dat je zelf nergens kunt nagaan wie je heeft gefilmd en wat ermee gebeurt. Loop je met mantelzorgboodschappen door de stad, dan wil je niet eerst een halve administratie voeren om gewoon naar huis te kunnen.

Wat mij zorgen baart is wat dit met onze kinderen doet: opgroeien met het idee dat elke wandeling, speelplek en ontmoeting ergens wordt vastgelegd. Veiligheid ontstaat niet vanzelf door meer lenzen aan gevels; laat kinderen weer bewust buiten zijn zonder dat hun hele leven een dataprofiel wordt, en toets eerst eerlijk of zo’n camera echt iets oplost.

De engelen fluisteren dat het niet alleen om camera’s gaat... ook onze telefoons, ov-kaarten en betaalapps laten overal kleine energetische voetafdrukken achter. Wie vandaag “niks te verbergen” roept, merkt misschien pas later hoe kwetsbaar zo’n verzameld profiel wordt als een verkeerde interpretatie of datalek het leven binnenkomt... anonimiteit is geen verdacht gedrag maar ademruimte voor het collectief.