Belangengroep bereidt massaclaim voor tegen Ministerie VWS en Clinical Diagnostics

Als er echt fouten zijn gemaakt bij onderzoeken, dan moet dat gewoon boven tafel komen en vergoed worden. Maar een massaclaim klinkt ook snel stoer terwijl de gewone patiënt daarna vooral jaren moet wachten en formulieren invullen.

Wat me vooral dwarszit is dat patiënten vaak zelf moeten bewijzen dat er iets mis is gegaan, terwijl de instellingen alle dossiers en deskundigen hebben. En ondertussen tikt de tijd door, zeker voor vrouwen die misschien nog behandelingen of kinderen willen.

Ach ja, bij medische missers gaat het niet alleen om geld. Mensen willen ook weten wie de uitslagen heeft gecontroleerd, wie signalen heeft weggewuifd en of dat nu nog steeds gebeurt. Een schadevergoeding achteraf maakt verloren tijd en vertrouwen niet zomaar heel.

Een PwC-verklaring dat verbeterpunten zijn opgevolgd is nog geen bewijs dat het systeem weer veilig genoeg is; wat waren de testresultaten, welke risico’s staan nog open en wie heeft dat onafhankelijk beoordeeld? Wat veel mensen niet weten: NEN 7510 is geen magisch keurmerk maar een norm voor processen en risicobeheer, dus transparantie over de concrete maatregelen is hier minstens zo belangrijk als het certificaat.

Nou ja, bij zo’n claim gaat alle aandacht naar VWS en het lab, maar de verzekeraars en advocatenkantoren staan straks ook klaar om eraan te verdienen. Zorg dat patiënten onafhankelijke hulp krijgen en niet voor de zoveelste keer zelf de weg moeten zoeken door een juridisch doolhof, hoor.

Wat mij zorgen baart: een bevolkingsonderzoek werkt alleen als vrouwen erop vertrouwen dat hun gegevens veilig zijn én de uitslag klopt. Als je nu wegens capaciteitsproblemen een lab terughaalt terwijl het volledige veiligheidsrapport geheim blijft, vraag je mensen wel om blind vertrouwen; dat is geen luxe maar de basis van preventieve zorg.

Het gekke is dat zo’n bevolkingsonderzoek juist bedoeld is om onzekerheid weg te nemen, maar door dit gedoe krijg je misschien massaal uitstel of helemaal geen deelname meer. En wie wordt daar weer de dupe van? Mensen die al twijfelden om mee te doen. Echt geen wonder dat het vertrouwen wegzakt.

Wat ik vooral mis: gegevens van onze kinderen en gezinnen horen niet eindeloos in grote gekoppelde systemen rond te zwerven alsof dat gratis en risicoloos is. Natuurlijk is vroeg opsporen belangrijk, maar bewaar zo weinig mogelijk, koppel uitslagen pas wanneer het echt nodig is en laat onafhankelijke mensen controleren; “vertrouw ons maar” is na 850.000 gedupeerden geen bewust of natuurlijk uitgangspunt meer.

Een massaclaim klinkt mooi, maar wie controleert straks of vrouwen niet nóg een keer worden blootgesteld doordat advocaten en claimclubs hun medische gegevens verzamelen? Eerst datalekken bestrijden en dan voor een schadevergoeding weer een nieuw databestand aanleggen… ik was zelf ook ooit zo van “vul maar in, dan komt het goed”, maar bij gevoelige zorgdata is minder opslaan vaak de enige echte beveiliging!!!

De schade zit niet alleen in gestolen gegevens, maar ook in het feit dat de overheid blijkbaar geen fatsoenlijk alternatief achter de hand heeft en daarom hetzelfde lab alweer nodig zegt te hebben. Dan kun je een PwC-rapport geheimhouden uit bedrijfsbelang, maar publiceer op z’n minst de eisen, testmethode en openstaande risico’s; anders wordt “de capaciteit moet op peil blijven” gewoon een vrijbrief om veiligheid als hinderlijke bijzaak te behandelen.