NU+ | Van Domselaar straalt na 275 dagen weer in Oranje: 'Was plezier kwijt'

275 dagen eruit en dan terugkomen met kippenvel, dat is precies hoe sport werkt: je denkt dat je “mentaal sterk” bent tot je lichaam je dwingt stil te staan en je merkt dat plezier geen bonus is maar de motor. Paradoxaal eigenlijk dat we keepers pas echt zien als ze er niet zijn, en daarna meteen weer verwachten dat ze gewoon de oude zijn alsof twijfel een soort schakelaar is. Blessureleed is niet alleen pech, het is een identiteitscrisis in slow motion: wie ben je nog als je niet mag doen waar je goed in bent? mooi dat ze weer vrij voelt, maar laten we haar ook ff mens laten zijn als het een keer wiebelt.

Die hele discussie “mentaal vs fysiek” mist één ding: bij een keeper is terugkomen vooral risk management. Je knie kan 100% zijn, maar als je timing 2% off is lig je meteen onder vuur en gaat je hoofd weer in safe mode. simpel: geef haar gewoon wedstrijden + rust, geen national-hero narrative na één interland, reps > praatprogramma’s.

die “275 dagen” klinkt lekker heroïsch maar het echte gedoe komt pas ná de comeback: eerste foutje, eerste kutkop in de media, eerste keer dat het publiek weer gaat fluiten. Dan zie je of iemand echt vrij speelt of weer op slot schiet, en bij een keeper is één moment al genoeg. Geef haar gewoon tijd en laat die nationale reddersverhalen ff zitten.

Op het water leer je: na 9 maanden stil liggen ben je niet “de oude”, je bent roestig en voorzichtig, en dat is juist gezond. Laat d’r gewoon keepen zonder dat hele Oranje-gedoe eromheen, want die druk maakt meer kapot dan zo’n knie.

Die “plezier kwijt” herken ik vooral als je maandenlang alleen maar schema’s, fysio’s en testen hebt en iedereen om je heen doet alsof je een project bent. Dan kom je terug en moet je meteen presteren voor een heel land, terwijl je hoofd nog bezig is met “kan dit wel” en je lijf met “niet weer”. laat haar gewoon ff normaal keepen zonder dat geanalyseer per balcontact, scheelt een hoop.