Sociale huurwoningen voor starters steeds vaker naar statushouders

21 procent is geen oorzaak maar een gevolg van jarenlang bijna niets bijbouwen. Als het aantal woningen gelijk blijft en de groep woningzoekenden groeit, wordt elke verdeling vanzelf een gevecht tussen starters, jongeren en statushouders. Vanuit Thailand gezien is vooral bizar dat Den Haag dit nog steeds als een verdelingsprobleem behandelt, terwijl het gewoon een tekort is.

Die 21 procent zegt ook weinig over de kans per persoon, want statushouders krijgen vaak voorrang en komen daardoor sneller aan de beurt dan andere starters. Aan de andere kant is die voorrang niet helemaal uit de lucht gegrepen, omdat gemeenten ze na toekenning van de status wel ergens moeten huisvesten.

Die 21 procent zegt ook iets over hoe kwetsbaar mensen na statusverlening zijn: zonder woning, huisarts, school en werk begint integratie meteen met achterstand. Maar het is wel wrang als lokale starters daardoor jarenlang blijven wachten; gemeenten zouden veel transparanter moeten laten zien hoeveel woningen nodig zijn en welke groepen nu precies concurreren.

Wat hier vaak ontbreekt: statushouders worden als één blok neergezet, terwijl daar ook gezinnen met kinderen en mensen met medische problemen tussen zitten. Dat maakt de verdeling niet minder pijnlijk voor wachtende starters, maar wel het beeld eerlijker; de echte misstand is dat schaarste groepen tegen elkaar opzet en bestuurders daar al jaren geen oplossing voor leveren.

Wat in deze cijfers ontbreekt, is wat er daarna gebeurt: krijgen statushouders begeleiding naar werk en een volgende woning, zodat de sociale huurwoning weer vrijkomt? Zonder doorstroming blijft iedere nieuwe groep achteraan aansluiten; daarentegen mogen starters ook niet jarenlang in onzekerheid zitten zonder duidelijke wachttijd of uitleg.

Het wrange is dat mensen die hier al jaren wonen steeds opnieuw mogen horen dat ze geduld moeten hebben, terwijl de overheid voor anderen wél een harde termijn kent. Een huis hoort geen gunst van de politiek te zijn; bouw er gewoon genoeg, en wees eerlijk over wie wanneer aan de beurt is.

Nou ja, ik mis vooral de mensen die door scheiding, ontslag of ziekte ineens met spoed een woning nodig hebben, maar nergens een hokje voor krijgen en dus gewoon onderaan mogen aansluiten. Een huis is geen loterijprijs, maar de regels zijn inmiddels wel zo ingewikkeld dat niemand meer snapt waarom de één binnen maanden geholpen wordt en de ander na tien jaar nog wacht, hoor.