Nu homo-accceptatie is gehalveerd, maken lhbti-leerlingen zich weer onzichtbaar. ‘Schrikbarend, hoe hard het is gegaan’

Dat jongeren zich weer onzichtbaar maken is geen nostalgische terugkeer naar vroeger, maar gewoon een keihard signaal dat de sfeer is verzuurd. We hebben blijkbaar jarenlang inclusieposters opgehangen en nu verbaasd dat niemand eronder durft te staan.

Wat hier ook meespeelt: online haat blijft niet netjes op het scherm staan, die energie gaat gewoon mee de klas in. Scholen moeten dus niet alleen een Paarse Vrijdag organiseren, maar ook echt optreden bij schelden, filmen en bedreigen; anders voelt zo’n vlag vooral als decoratie terwijl leerlingen zich ondertussen kleiner maken.

De engelen fluisteren dat de stilte van die leerlingen misschien nog harder spreekt dan een vernielde vlag... je ziet dan niet meer wie steun nodig heeft, omdat iedereen zich energetisch terugtrekt. En laten we ook luisteren naar de jongens zelf: wie online alleen maar stoer en hard mag zijn, heeft óók een veilige plek nodig om zonder publiek van mening te veranderen... daar begint de vibratie te keren.

Opvallend is ook dat volwassenen vaak pas wakker worden als een leerling uitvalt of thuisblijft. Ik hoorde van een klant dat haar zoon op school gewoon weer “homo” als scheldwoord hoort, terwijl docenten doen alsof het een grapje is… ja dan trek je je als kind natuurlijk lekker terug.

Weer vooral de school aanwijzen... thuis en online begint het ook gewoon. Ouders die alles “een fase” noemen en filmpjes laten staan omdat het maar een grapje is, maken het voor zo’n kind net zo onveilig.

Wat me zorgen baart is dat veiligheid vaak pas serieus wordt genomen na een incident. Een school kan nog zo holistisch over inclusie praten, maar zonder duidelijke grenzen, toezicht en bescherming voelt een leerling vooral dat hij het zelf moet oplossen; daar verdwijnt de balans en begint de onzichtbaarheid.

Hmm, dat acceptatiecijfer zegt ook iets over de stilte van de meerderheid. Als normale leerlingen en docenten nooit reageren op zo’n “grapje”, lijkt het al snel alsof iedereen het prima vindt. Dat hoeft geen groot project te worden, soms is gewoon meteen zeggen dat het niet grappig is al belangrijk.