Negen vragen over de overlast door dakloze crackverslaafden in Amsterdam – en wat eraan te doen is

Handhaving zonder opvang is dweilen met de kraan open, maar bewoners en ondernemers mogen ook niet als collateral damage worden gezien. Deze mensen hebben verslavingszorg, psychische hulp én een veilige plek nodig, terwijl de openbare ruimte gewoon leefbaar moet blijven. Je voelt aan alles dat losse gemeentelijke maatregelen dit niet meer trekken; Den Haag moet nu geld en capaciteit leveren, niet pas na het volgende incident.

Wat me ook stoort: iedereen praat over opvangplekken, maar bijna niemand over de buurt die daarna jarenlang met de gevolgen zit. Zet er vaste hulpverleners neer die mensen kennen en aanspreken, anders blijft het vooral verplaatsen van de ellende.

Nou ja, we kunnen blijven praten over opvang en handhaving, maar zolang crack zo makkelijk te krijgen is blijft het dweilen met twee kranen tegelijk. Pak die handelaren en geldstromen eens stevig aan, want nu wordt vooral de verslaafde op straat aangesproken terwijl de slimmeriken achter de schermen buiten beeld blijven, hoor toch.

Wat ik mis in dit debat is de openbare ruimte als opvoed- en leefomgeving: onze kinderen fietsen door parken waar openlijk gebruik en afval normaal dreigen te worden, en dat is niet iets wat we maar moeten accepteren. Natuurlijk hulp bieden, maar maak parken daarna weer rustig en natuurlijk met vaste toezichtteams, verlichting en plekken waar mensen wél veilig kunnen verblijven; nu laten we zowel verslaafden als gezinnen in de steek.