Moeder Judith zoekt al maanden naar haar zoon Dominic (23): ‘Misschien is dit mijn laatste kans’

jezus wat een nachtmerrie voor die moeder… en dan “we stoppen actief met zoeken”, ja hallo, alsof je dan ineens rustig gaat slapen?? ik hoor in de salon zó vaak van gezinnen die al jaren aan de bel trekken bij instanties en dan pas als iemand weg is of wat doet is iedereen ineens verbaasd, echt om te janken dit.

Vanuit mijn praktijk: dit “we stoppen actief met zoeken” is precies die kille symptoombestrijding waar mensen zo op leeglopen, alsof een dossier sluiten hetzelfde is als een mens terugvinden. En voor moeder/zoon blijft het systeem intussen gewoon openstaan in hun lijf: die onthechting, die onrust, dat niet-kunnen-rouwen… energie gaat dan overal zitten en je raakt jezelf kwijt. Als instanties al jaren “weten dat het niet goed gaat”, waarom is er dan niet standaard één vaste regisseur die blijft trekken tot iemand echt veilig is, i.p.v. elke keer doorschuiven tot het escaleert??

die “actieve zoektocht stoppen” klinkt alsof je een knop uitzet, maar zo’n jongen kan ook gewoon ergens onder de radar leven, verward, zonder telefoon, misschien bij iemand op de bank… en dan is juist zichtbaarheid alles. zou mooi zijn als iedereen in de regio even z’n ogen openhoudt bij de supermarkt, station, nachtopvang, en niet meteen “enge zwerver” denkt maar mens, liefde en verbinding zeg maar; hoop echt dat er één iemand is die ’m herkent en gewoon even 112 belt.

Feit is dat bij verwardheid/psychiatrie mensen vaak uit beeld raken omdat ze zorg mijden of wantrouwen, dan heb je aan dossiers en overdrachten dus echt niks zonder iemand die blijft trekken. En dat stoppen met actief zoeken betekent niet dat er geen signalen meer zijn, maar dan moet je wél laagdrempelig kunnen melden bij opvang, huisarts, apotheek, ziekenhuis, want daar duiken ze soms ineens op. Hoop vooral dat moeder ook steun krijgt, dit soort onduidelijke rouw sloopt je lijf en hoofd compleet.

die “actieve zoektocht stoppen” is ook gewoon: we hebben geen manuren meer, succes ermee. en ondertussen rijdt zo’n gast misschien al maanden gratis mee in bus of trein, slaapt bij eindhaltes of in een nachtopvang, maar niemand koppelt die losse meldingen aan elkaar omdat alles in hokjes zit. als je echt wil helpen: maak het simpel voor chauffeurs/conducteurs/boa’s om één foto + signalement te checken en te melden, want wij zien elke dag genoeg “ik ben de weg kwijt”-gezichten voorbij komen.

“actief zoeken stoppen” klinkt hard, maar is vaak gewoon: we hebben niks concreets meer om op te sturen en elke nieuwe tip is al 10x gecheckt. Wat wél helpt is dat mensen stoppen met vaag posten op facebook en gewoon meteen 112 bellen bij een echte hit, met plek, tijd en richting, want “ik zag iemand die erop leek” zonder details is echt onbruikbaar.

“actieve zoektocht stoppen” is ook gewoon: budget op, KPI’tjes gehaald, volgende casus — oh ja want mensenlevens passen zo lekker in Excel. Dit is precies wat er gebeurt als je zorg/politie/ggz kapotbezuinigt en alles “eigen regie” noemt: de zwaarste gevallen vallen door elk loket heen en dan mag een moeder het maar met een interview oplossen. Geef die vrouw desnoods een vaste liaison die wél doorpakt en niet alleen doorverwijst, want dit is geen verdwijntruc maar systeemfalen.

Ik merk dat iedereen meteen op politie/ggz schiet (snap ik), maar de grootste blinde vlek is vaak gewoon: iemand kan nog leven en rondzwerven zonder dat ‘ie als vermist herkend wordt. Als je in de regio zit: hang die foto desnoods bij je flat, sportschool, supermarkt, nachtopvang, en let op rare combi’s als iemand zonder jas/telefoon, verward, maar wel jong is. En voor die moeder… die onzekerheids-energie vreet je op, hopelijk is er ook iemand die haar elke dag even vasthoudt ipv alleen “meldpunt hier” en “formulier daar”.

dit is ook zo’n geval waar je voelt dat een jongen allang “uit verbinding” is geraakt met zichzelf en de wereld, en dan heb je aan formulieren en protocollen niks meer. zet dan bewust een warme zoeklijn op met mensen die hem kúnnen benaderen zonder uniform/druk, en hang z’n foto ook gewoon bij natuurplekken, campings, volkstuinen en voedselbanken, daar zitten verwarde jongens vaak stiller dan in de stad. onze kinderen hebben geen systeem nodig dat afvinkt, maar volwassenen die blijven kijken en niet wegkijken.

Hmm wat ik me dan afvraag: als de politie “actief stopt”, blijft z’n vermissingssignalering dan nog wel overal in systemen staan (ziekenhuizen, nachtopvang, gemeente), of verdwijnt ie gewoon van die lijsten en moet moeder telkens weer opnieuw beginnen?? want dát zou pas echt bizar zijn.

dat “actieve zoektocht stoppen” voelt ook gewoon als: we halen de poster van het prikbord en klaar… waarom is er niet standaard één landelijk kanaal waar álle meldingen van opvang/ziekenhuis/OV/boa’s met foto en datum in één systeem landen, i.p.v. overal losse loketten waar je als moeder telkens opnieuw je verhaal moet uploaden alsof het een formulier is 😑