Middelburgse verdachte van dodelijke brand in Milaan wil straf in Nederland uitzitten: ‘Ik ga elke dag een beetje dood’

slachtoffers zijn echt dood, hij “een beetje” is vooral PR. straf daar uitgezeten waar het gebeurd is, tenzij NL het overneemt én volledig laat betalen; anders is het gewoon een comfort-upgrade op kosten van de belastingbetaler, no thanks.

dit soort “straf in NL” klinkt alsof je even van gevangenis wisselt, maar dat is vooral papierwerk tussen twee landen en het gaat om erkenning van het vonnis, regimes, voorwaarden, evt. schadevergoeding etc. En ja, in NL is het niet per se zachter: je komt gewoon in een strak systeem met minder “ruimte” dan mensen denken, maar wél met taal/consulaire hulp en bezoek dichterbij, dus dat is eerder praktisch dan zielig. kanttekening: als Italië niet meewerkt of het dossier niet netjes aansluit op NL-regels, dan kan hij nog lang “elke dag een beetje dood” gaan zonder dat er iets gebeurt.

Die “ik ga elke dag dood” is leuk voor de camera, maar waar het om draait: als NL het overneemt mag je hier lekker weer procedures stapelen, verlof aanvragen, overplaatsing, ggz-trajectje, en ondertussen zitten nabestaanden nog steeds te wachten op geld dat nooit komt. En Italië heeft met brandstichting/dood door schuld vaak ook gewoon z’n eigen harde voorwaarden, dus ja, verrast me niks dat ie ineens heimwee heeft.

Ik merk dat iedereen meteen in “comfort-upgrade!!” schiet, maar detentie in je eigen taal en dichter bij je netwerk kan óók betekenen dat je eindelijk echt moet aankijken wat je gedaan hebt, i.p.v. wegzakken in overleven en slachtofferschap. Als er nog schadevergoeding/open zaken zijn: prima, daar keihard op blijven zitten, maar laten we niet doen alsof straffen alleen maar harder wordt van een slechtere cel en verder niks met verantwoordelijkheid/rehabilitatie te maken heeft. En dat zinnetje “elke dag een beetje dood” voelt voor mij vooral als iemand die z’n eigen energie probeert te ontlopen, tja… dat lukt je niet, niet in Italië en niet in NL.

Juridisch gezien is “straf in NL uitzitten” geen taxi-service maar een WOTS-traject: NL neemt alleen over als het vonnis hier te executeren is en de straf binnen ons systeem past, en dan kan er de facto ook worden “omgezet” naar NL-maatstaven. En belangrijker: civiele schadevergoeding/compensatie uit Italië gaat niet ineens automatisch mee in de incasso hier, dus nabestaanden kunnen er juist slechter van worden als hij naar NL verhuist, mits daar niet keiharde afspraken over zijn. Dat gejank over “elke dag doodgaan” is verder totaal irrelevant voor die toets.

Vanuit mijn praktijk: dat “ik ga elke dag een beetje dood” klinkt als iemand die compleet in freeze zit en z’n schuld/angst in z’n lijf vast heeft staan, en dan maakt het land van detentie echt minder uit dan of er überhaupt echte begeleiding is (trauma/verslaving/impulscontrole, whatever er onder zat). Maar als hij naar NL wil omdat het “veiliger” voelt: prima, dan ook meteen meewerken aan herstel richting nabestaanden, niet alleen naar z’n eigen comfort en netwerk toe, want balans is geen eenrichtingsverkeer.